จดหมายจากทางบ้าน: "หรือฉันเป็นแค่นักจัดการอีเวนต์ ในชีวิตของเขา?"

หนูติดตามอ่านคอลัมน์พี่มานาน แต่วันนี้ไม่ไหวแล้วค่ะพี่ มันอัดอั้นตันใจ หนูมีเรื่องความรักสุดบัดซบอยากจะมาระบายให้พี่ฟัง คือหนูคบกับแฟนมาได้ 3 ปีแล้วค่ะพี่ ตลอดเวลาที่ผ่านมา หนูรู้สึกเหมือนหนูเป็นคนบ้าที่พยายามเข็นครกขึ้นภูเขาอยู่คนเดียว หนูทำทุกอย่างประหนึ่งเป็นผู้จัดการส่วนตัวของเขา ตั้งแต่เรื่องไม้จิ้มฟันยันเรือรบ

พี่เชื่อไหมคะว่า ทุกเช้าหนูต้องเป็นคนทักไลน์ไปก่อนเสมอ ถ้าวันไหนหนูไม่ทัก คือเงียบกริบเป็นป่าช้า อย่าหวังว่าเขาจะทักมาถามว่า "ตื่นยัง" หรือ "กินข้าวยัง" ไม่มีทางค่ะ! เรื่องเดต เรื่องเที่ยว ไม่ต้องพูดถึง หนูเป็นคนหาข้อมูล จองร้าน จองตั๋ว วางแผนการเดินทางเสร็จสรรพ เขาแค่หิ้วร่างไร้วิญญาณของเขาเดินตามหนูต้อยๆ เหมือนสัมภาระชิ้นหนึ่ง เวลาไปกินข้าว หนูถามว่า "กินไรดี?" คำตอบยอดฮิตคือ "อะไรก็ได้" แต่พอหนูเลือกร้านนั้นร้านนี้ นางก็ทำหน้าบอกบุญไม่รับ บ่นว่าร้อนบ้าง แพงบ้าง ไกลบ้าง คือหนูทำตัวไม่ถูกแล้วค่ะพี่

ที่หนักกว่านั้นคือเวลาหนูมีปัญหา ไม่ว่าจะเรื่องงานที่โดนเจ้านายด่า หรือเรื่องที่บ้าน หนูอยากได้กำลังใจ อยากระบายให้เขาฟัง เขากลับทำหน้าเหมือนหนูเป็นวิทยุที่เปิดทิ้งไว้แล้วสัญญาณขาดๆ หายๆ ฟังผ่านหูซ้ายทะลุหูขวา แถมบางทีสวนกลับมาว่า "คิดมากน่า รำคาญ อย่าเพิ่งดราม่าได้ป่ะ กำลังลงแรงค์ (เล่นเกม)" เจอแบบนี้หนูน้ำตาตกในเลยค่ะพี่ เหมือนหนูไม่มีตัวตนในโลกของเขาเลย

ล่าสุดวันครบรอบที่ผ่านมา หนูอุตส่าห์เซอร์ไพรส์ซื้อของขวัญราคาแพงให้เขา แต่พี่รู้ไหมคะว่าเขาให้อะไรหนู? เขาบอกว่า "ลืม... ไว้ค่อยพาไปกินหมูกระทะย้อนหลังนะ" จบข่าว! คือเขาไม่ได้มีความกระตือรือร้น หรือให้ความสำคัญกับหนูเลย เพื่อนชวนไปเตะบอลนี่วิ่งเร็วยิ่งกว่าเสือชีตาห์ แต่กับหนูต้องรอคิวว่างจากเพื่อน จากเกม จากการนอนของเขาก่อน หนูเหนื่อยมากค่ะพี่ เหนื่อยจนท้อ เหมือนแบตเตอรี่ที่ชาร์จไม่เข้าแล้ว ทุกวันนี้หนูถามตัวเองทุกวันว่าหนูจะมีแฟนไปทำไม ถ้ามีแล้วมันเหงากว่าตอนโสด หนูควรจะทำยังไงดีคะพี่ หนูควรจะกัดฟันแบกความสัมพันธ์นี้ต่อไปเผื่อเขาจะเห็นความดี หรือหนูควรจะเทเขาแล้วไปบวชชีหนีรักดีคะ ช่วยชี้ทางสว่างให้หนูทีค่ะ

........

"วางถุงกาว แล้วตั้งสติ... นี่แฟนหรือภาระสังคมครับ?"

โอ้โห... คุณน้องครับ! อ่านจบแล้วพี่อยากจะมอบโล่รางวัล "นักแบกทีมชาติไทย" ให้คุณน้องไปตั้งโชว์ที่บ้านจริงๆ พับผ่าสิ! นี่มันไม่ใช่ความรักแล้วครับคุณน้อง นี่มันคือการ "บำเพ็ญทุกขรกิริยา" ชัดๆ!

มาครับ... เดี๋ยวพี่จะช่วยถอดรหัสความซวยซ้ำซวยซ้อนนี้ให้ฟังทีละข้อ เอาให้ตาสว่างโร่เหมือนสปอร์ตไลท์กันไปเลย

๑. คุณไม่ใช่แฟน แต่คุณคือ "ออแกไนเซอร์" ส่วนตัว
การที่คุณน้องต้องเป็นคนคิด แพลน จอง จ่าย และลากสังขารเขาไปไหนมาไหนด้วยเนี่ย มันชัดเจนแล้วครับว่า เขาไม่ได้มองคุณน้องเป็นคนรักที่อยากใช้เวลาด้วย แต่เขามองคุณน้องเป็น "บริษัททัวร์เคลื่อนที่" ที่คอยอำนวยความสะดวกให้ชีวิตเขาหายเบื่อไปวันๆ การที่เขาบอกว่า "อะไรก็ได้" ไม่ได้แปลว่าเขาตามใจนะครับ แต่มันแปลว่า "ฉันไม่แคร์ จะไปหัวหกก้นขวิดที่ไหนก็เชิญ ขอแค่ฉันไม่ต้องใช้สมองคิดก็พอ"

๒. สัญญาณเตือนภัยระดับพายุเฮอริเคน: "รำคาญ"
คำว่า "รำคาญ" หรือ "อย่าดราม่า" เวลาที่แฟนเรากำลังทุกข์ใจเนี่ย มันคือคำพูดของคนใจดำอำมหิตครับ! คนรักกันเขาต้องเป็นเหมือน "ผ้าซับน้ำตา" ไม่ใช่ "น้ำเกลือราดแผล" การที่เขาเห็นความรู้สึกของคุณน้องเป็นเรื่องน่ารำคาญ เป็นอุปสรรคต่อการเล่นเกมของเขา นั่นแปลว่า "ป้อมในเกม ยังสำคัญกว่าความรู้สึกในใจคุณ" ครับ

๓. ความสำคัญลำดับสุดท้าย (ท้ายตาราง)
เพื่อนมาก่อน เกมมาก่อน การนอนมาก่อน ส่วนคุณน้อง... รอไปเถอะ! รอจนรากงอกเขาก็ไม่เห็นค่าหรอกครับ เพราะคุณน้องทำตัวเป็น "ของตาย" ที่วางอยู่ตรงไหนก็ได้ หิวเมื่อไหร่ก็แวะมา เหมือนร้านสะดวกซื้อที่เปิด 24 ชั่วโมง เขาเลยไม่จำเป็นต้องรักษา หรือดูแลอะไรคุณเลย เพราะเขามั่นใจว่าต่อให้เขาทำตัวแย่แค่ไหน คุณก็ยังจะทักไลน์ไปหาเขาตอนเช้าอยู่ดี!

ถามใจตัวเองดังๆ ครับคุณน้อง...
คุณน้องจะทนเป็น "นักแสดงตัวประกอบ" ที่ไม่มีบทพูด ในหนังชีวิตของเขาไปอีกนานแค่ไหน?
คุณน้องจะยอมจ่ายค่าสมาชิก "ชมรมคนรักข้างเดียว" ด้วยน้ำตาและความเหนื่อยล้าไปตลอดชีวิตหรือ?

คำแนะนำจากพี่ ฟันธงฉับๆ ตรงนี้เลยครับ:
"เทกระจาด แล้วสาดน้ำไล่ไปเลยครับ!"

อย่าไปเสียดายเวลา 3 ปีที่ผ่านมาครับ ให้คิดซะว่าเป็นเวรกรรมที่เราต้องชดใช้ แต่วันนี้... หมดเวรหมดกรรมแล้ว! การที่คุณน้องแบกเขาไว้ มันไม่ได้ทำให้เขารักคุณน้องมากขึ้นหรอกครับ แต่มันทำให้เขา "เคยตัว" และกลายเป็นง่อยทางความรู้สึก
หยุดทัก หยุดชวน หยุดเปย์ หยุดทุกอย่าง! ลองดูสิว่าถ้าเราหายไป เขาจะตามไหม? ถ้าเขาไม่ตาม (ซึ่งพี่มั่นใจว่า 99.99% เขาไม่ตาม) นั่นแหละคือคำตอบที่ชัดเจนที่สุดว่า "เขาไม่ได้รักเรา เขาแค่รักความสะดวกสบายที่มีเราทำให้"

เลิกเป็น "เดอะแบก" แล้วกลับมาเป็น "เดอะเบสต์" ในเวอร์ชันของตัวเองเถอะครับคุณน้อง เอาเวลาที่ไปวางแผนเที่ยวให้เขา มาวางแผนชีวิตตัวเอง เอาเงินที่ซื้อของขวัญให้เขา มาเปย์ความสุขให้ตัวเอง เชื่อพี่เถอะครับ การอยู่คนเดียวแบบสวยๆ รวยๆ มันมีความสุขกว่าการมีแฟนที่เหมือนมี "เจ้ากรรมนายเวร" ติดตามตัวเป็นไหนๆ

โลกนี้กว้างใหญ่ครับ ผู้ชายดีๆ ที่พร้อมจะ "ช่วยกันพายเรือ" ยังมีอีกเยอะ อย่าจมปลักอยู่กับเรือรั่วๆ ลำนี้เลย โดดลงน้ำแล้วว่ายหนีออกมาเถอะครับ ฝั่งอยู่ข้างหน้านี้เอง!