กราบสวัสดีพ่อแม่พี่น้อง มิตรรักแฟนเพลง กลับมาพบกับกระผมคนดีคนเดิม ที่วันนี้ขอวางมีดอีโต้ลงชั่วคราว แล้วหันมาหยิบผ้าเช็ดหน้ามาซับน้ำตาให้พี่น้องที่กำลังนอนจมความรักกันบ้าง

หัวข้อในวันนี้ มันช่างบาดลึกไปถึงขั้วหัวใจของใครหลายคน โดยเฉพาะท่านที่เพิ่งผ่านสมรภูมิรักที่ "สู้แทบตาย สุดท้ายก็แพ้ราบคาบ" หรือคนที่ไปตกหลุมรักคนที่ไม่ใช่เนื้อคู่ตุนาหงันของเรา มันเป็นความเจ็บปวดที่เหมือนโดนมีดกรีดกลางอกแล้วเอาน้ำเกลือราดซ้ำ!

วันนี้กระผมไปเจอถ้อยคำเตือนใจจากแดนไกล ในหัวข้อ "เมื่อท่านดันไปมอบหัวใจ ให้กับคนที่ฟ้าไม่ได้ลิขิตมาเพื่อท่าน"

เตรียมทิชชูให้พร้อม แล้วค่อยๆ อ่านไปทีละบรรทัดนะครับ...

แด่นักรบผู้พ่ายแพ้ในสงครามรัก

ท่านเคยสู้สุดใจไหมครับ? สู้เพื่อใครสักคน สู้เพื่อความสัมพันธ์ที่ท่านคิดว่าเป็น "รางวัลที่หนึ่ง" ของชีวิต แต่สุดท้าย... ท่านก็ต้องเป็นฝ่ายโยนผ้าขาวยอมแพ้ ไม่ใช่เพราะท่านอ่อนแอ แต่เพราะท่านรู้ดีว่า ต่อให้สู้จนตัวตาย ผลลัพธ์มันก็คือ "แพ้" อยู่ดี สิ่งสำคัญที่สุดไม่ใช่ผลแพ้ชนะหรอกครับ แต่มันคือการที่ท่านได้ "รัก" เขาไปแล้วต่างหาก

๑. เมื่อสถานะของคุณคือ "อดีต" ไม่ใช่อนาคต

ตอนนี้ หัวใจของท่านอาจจะยังเต้นผิดจังหวะ ทุกครั้งที่สมองมันเผลอไปกดปุ่ม "รีเพลย์" ฉายภาพความทรงจำเก่าๆ ช่วงเวลาที่ท่านเคยนั่งพนมมือภาวนาต่อสิ่งศักดิ์สิทธิ์ ขอให้คนคนนี้คือ "คนที่ใช่" ขอให้เขาเป็นคู่แท้ที่จะเดินจับมือกันไปจนแก่เฒ่า

แต่แล้วความเป็นจริงก็ตบหน้าท่านฉาดใหญ่ ให้ตื่นขึ้นมาพบกับความเจ็บปวดที่ยังตกค้าง ท่านต้องยอมรับความจริงอันโหดร้ายว่า หลังจากผ่านเรื่องราวร้อยแปดพันเก้ามาด้วยกัน สุดท้ายท่านก็เป็นได้แค่ "อดีต" ของเขา... เป็นแค่บทบทหนึ่งในหนังสือเล่มหนาของเขา ไม่ใช่ตอนจบ และไม่ใช่ส่วนที่เหลือของชีวิตเขา ท่านกำลังจะกลายเป็นเพียงความทรงจำสีจางๆ ที่รอวันเลือนหายไปตามกาลเวลา ราวกับหมอกควันในยามเช้า

๒. โทษตัวเองทำไม ในเมื่อความรักคือสงคราม

ผมรู้ครับ... ช่วงเวลานี้ท่านแทบจะเกลียดตัวเอง เกลียดความอ่อนแอของตัวเอง เกลียดที่ทำให้เกิดเรื่องบัดซบพวกนี้ขึ้นมา ท่านอาจจะกำลังนั่งนึกโทษตัวเองว่า "ฉันไม่น่าทำแบบนั้นเลย" หรือ "ฉันน่าจะดีกว่านี้"

ในความสัมพันธ์ที่มันพังทลาย ทั้งสองฝ่ายต่างก็มีแผลเหวอะหวะไม่ต่างกันหรอกครับ มันมีการตัดสินใจที่ผิดพลาด มีอารมณ์ชั่ววูบที่ฉีกกระชากหัวใจกันเป็นชิ้นๆ ท่านมีความรู้สึกมากมายมหาศาลที่ทะลักออกมาจนจัดการไม่ถูก มีทั้งความกลัว ความระแวง ความสงสัย

มันฆ่าท่านทั้งเป็นใช่ไหมครับ? ที่ต้องมารู้สึกผิดว่าท่านได้ทำร้ายเขา ท่านเผลอพูดจาไม่ดีออกไป พูดในสิ่งที่ท่านไม่ได้ตั้งใจ หรือท่านอาจจะสู้ยิบตาแล้วสุดท้ายก็ต้องปล่อยมือ... แต่ฟังผมนะ "สิ่งที่สำคัญที่สุด คือท่านได้รักเขาอย่างสุดหัวใจแล้ว"

๓. เลิกตั้งคำถามว่า "รู้งี้..." ได้แล้ว

ในซอกหลืบของหัวใจ ท่านอาจจะยังมีตะกอนของความเสียใจและความรู้สึกผิดตกค้างอยู่ "รู้งี้... ฉันน่าจะหยุดตั้งแต่ตอนนั้น" "รู้งี้... ฉันไม่น่าปล่อยให้รักมันถลำลึกขนาดนี้" หรือบางทีท่านอาจจะคิดสวนทางว่า "รู้งี้... ฉันน่าจะพยายามให้มากกว่านี้ น่าจะอดทนอีกนิด"

จุ๊ๆๆ... เงียบเดี๋ยวนี้เลยครับพ่อคุณแม่คุณ! หยุดความคิดฟุ้งซ่านพวกนั้นซะ มานี่... มานั่งใกล้ๆ ผม แล้วฟังให้ชัดๆ

"มันไม่ใช่ความผิดพลาดครับ!"

การที่ท่านตกหลุมรักใครสักคน ไม่ใช่เรื่องที่ต้องมานั่งขอโทษฟ้าดิน ต่อให้จุดจบมันจะไม่สวยหรูเหมือนในนิยาย แต่นั่นไม่ได้แปลว่าสิ่งที่ผ่านมามัน "สูญเปล่า" หรือ "ไร้ค่า"

๔. แตกสลายเพื่อประกอบใหม่

บางที ตอนนี้ท่านอาจจะรู้สึกเหมือนคนหลงทาง เดินสะเปะสะปะอยู่ในเขาวงกตแห่งความรักและความเจ็บปวด แต่ผมอยากให้ท่านลองมองในมุมกลับดูบ้าง ถ้าความเจ็บปวดครั้งนี้ มันคือหนทางที่จะพาท่านกลับไปหา "รักแรก" ที่แท้จริงล่ะ?

ให้มองว่ามันคือการกลับไปหา "ธรรมชาติ" หรือ "สัจธรรมของชีวิต" ก็ได้ครับ จงยอมรับความเศร้าโศกเสียเถิด ปล่อยให้ตัวเองแตกสลายไปเลย ร้องไห้ให้พอ แล้วให้สิ่งศักดิ์สิทธิ์ หรือกาลเวลา ค่อยๆ เยียวยา ประกอบเศษซากวิญญาณของท่านขึ้นมาใหม่

มันไม่ง่ายหรอกครับ ผมรู้... และมันก็ไม่ได้ถูกออกแบบมาให้ง่ายด้วย ชีวิตมันต้องมีรสขมบ้าง จะให้กินแต่ขนมหวานจนเบาหวานขึ้นตาหรือไง มันก็คงจะเป็นแบบนั้นตลอดไม่ได้หรอกครับ

๕. บทเรียนราคาแพงของหัวใจดวงน้อย

ไอ้หนูเอ้ย... เจ้ายังมีอะไรต้องเรียนรู้อีกเยอะ การเยียวยามันจะเริ่มต้นขึ้นจริงๆ ก็ต่อเมื่อเจ้ายอมรับความจริงข้อหนึ่งได้ว่า "เราไม่สามารถเลิกรัก คนที่เคยเข้ามาสัมผัสจิตวิญญาณของเราได้"

ฟังดูสิ้นหวังไหม? แต่มันคือเรื่องจริงครับ ท่านลบเขาออกจากความทรงจำไม่ได้หรอก ทำได้แค่ย้ายไฟล์ไปไว้ในโฟลเดอร์ลึกๆ เขาถูกกำหนดมาให้เป็น "ส่วนหนึ่ง" ของตำนานชีวิตท่าน ท่านทำได้เพียงแค่เรียนรู้ที่จะ "รักเขาในรูปแบบใหม่" รักในฐานะความทรงจำ รักในฐานะบทเรียน ไม่ใช่รักในฐานะคนรักที่จะเดินไปด้วยกันอีกแล้ว

๖. ยอมจำนนต่อฟ้าดิน

ยอมแพ้ซะเถอะครับคนเก่ง... ยอมจำนนต่อโชคชะตา หันหน้าเข้าหาพระธรรม หรือพระเจ้าที่ท่านนับถือ เอาตัวเองไปจุ่มตัวอยู่ในความรักที่บริสุทธิ์ของเบื้องบน ชำระล้างใจจนกว่าจะไม่เหลือที่ว่างให้กับความแค้น ความขุ่นเคือง หรือความรู้สึกผิด

แสวงหาความสงบ จนกว่าท่านจะพร้อมที่จะกลับมารักได้อีกครั้ง... รักอย่างมีเมตตา รักอย่างเข้าใจโลก เหมือนที่ธรรมชาติรักเรา

จงภูมิใจที่ได้รัก

จงดื่มด่ำกับช่วงเวลานี้ครับ ช่วงเวลาแห่งการ "ซ่อมแซมตัวเอง" ทีละชิ้น ทีละอัน ไม่ต้องรีบครับท่านผู้ชม เวลานี้เป็นเรื่องของท่านกับจิตวิญญาณของท่านเอง ใช้เวลาให้เต็มที่ จะร้องไห้กี่ปีบ จะซึมกี่เดือน ก็เอาให้สุด

และ "วันหนึ่ง ท่านจะขอบคุณตัวเองที่ผ่านมันมาได้ และมันจะคุ้มค่าแน่นอน"

สุดท้ายนี้... ถึงท่านที่เผลอใจไปรักใครบางคน "มากเกินไป" ทั้งที่เขาคนนั้นไม่ได้เกิดมาเพื่อท่าน โปรดจงรู้ไว้เถิดครับว่า เรื่องราวเหล่านั้นมันยังคง "งดงาม" เสมอ ไม่ว่าตอนจบมันจะพังพินาศแค่ไหนก็ตาม

เพราะอย่างน้อยที่สุด... "มันก็คือความรัก" ครับท่านผู้ชม.