กราบสวัสดีพ่อแม่พี่น้อง มิตรรักแฟนเพลง และสมาคมคนขี้เหงาที่กำลังวิ่งไล่คว้าความรักจนลิ้นห้อยทุกท่าน! กลับมาพบกับกระผมคนดีคนเดิม ที่วันนี้ขอวางนวมจากการสับคนมีคู่ มาเทศนาสั่งสอนคนโสด (หรือคนที่ไม่โสดแต่จิตใจว้าวุ่น) กันบ้าง

เรื่องของเรื่องมันมีอยู่ว่า ยุคนี้ใครๆ ก็อยากมีคู่ อยากมีคนมาคอยเกาหลัง อยากมีคนมาหารค่าชาบู แต่หารู้ไม่ว่า... การที่คุณเที่ยววิ่งพล่านตามหาความรัก ทั้งที่ข้างในจิตใจยัง "พังยับเยิน" มันก็เหมือนกับการที่คุณพยายามจะสร้างบ้านหรูบนกองขยะเปียกนั่นแหละครับ! ต่อให้โครงสร้างสวยหรูแค่ไหน สุดท้ายมันก็ต้องทรุดเพราะรากฐานมันยังโงนเงนเอียงกะเท่เร่อยู่เลย

โบราณท่านว่า "จะปลูกพืชต้องเตรียมดิน จะกินสิ้นต้องเตรียมตังค์" (อันหลังผมเติมเอง) แต่จะมีความรักดีๆ ได้ คุณต้องเตรียม "ใจ" ให้สงบเสียก่อนครับท่านผู้ชม ไม่ใช่เห็นใครเขามีแฟนก็อยากมีบ้าง ทั้งที่ตัวเองยังคุยกับตัวเองไม่รู้เรื่องเลย

วันนี้กระผมจึงไปงัดเอาคัมภีร์จิตวิญญาณ ในหัวข้อ "๖ สัญญาณเตือนภัยระดับชาติ ที่บอกว่าคุณควรไปหาความสงบในใจให้เจอก่อน แล้วค่อยไปหาความรัก!"

วางโทรศัพท์ลง เลิกปัดแอปฯ หาคู่สักครู่ แล้วมาดูใจตัวเองกันก่อนครับว่า พร้อมหรือยัง?

๑. ผู้ประสบภัยทางความทรงจำ (ยังเคลียร์บัญชีแค้นกับอดีตไม่จบ)

สัญญาณแรกที่บ่งบอกว่าจิตใจคุณยังไม่พร้อมเปิดรับแขก คือการที่ "ผีอดีต" ยังตามหลอกหลอนคุณอยู่ทุกค่ำคืน!

ถ้าคุณยังนั่งร้องไห้ฟูมฟายตอนเห็นรูปแฟนเก่า หรือยังมีความแค้นฝังหุ่น อยากจะไปเผาพริกเผาเกลือแช่งชักหักกระดูกคนรักเก่าอยู่ละก็... หยุดเดี๋ยวนี้เลยครับ! การที่คุณจะลากคนใหม่เข้ามาในชีวิต ทั้งที่ในใจยังเต็มไปด้วยซากปรักหักพังของสงครามครั้งก่อน มันไม่ต่างอะไรกับการเชิญแขกเข้าบ้านที่ไฟกำลังไหม้อยู่

ความสงบที่แท้จริงจะเกิดขึ้นได้ ก็ต่อเมื่อคุณกล้าที่จะเผชิญหน้ากับบาดแผลเก่าๆ แล้วเรียนรู้จากมัน ไม่ใช่หนีมันครับ วันที่คุณสามารถพูดถึงเรื่องราวเก่าๆ ได้โดยที่น้ำตาไม่ร่วง หรือเลือดไม่ขึ้นหน้า วันที่คุณมองว่าอดีตคือ "ครู" ไม่ใช่ "ตราประทับความล้มเหลว" นั่นแหละครับคือวันที่คุณพร้อมจะมอบความรักให้ใครสักคนจริงๆ ไม่ใช่คบใครเพื่อมาเป็น "ยาแก้ปวด" ให้ตัวเอง

๒. ขอความสุขจากผู้อื่น

สัญญาณที่สอง นี่เจ็บจี๊ด! คือการที่ยังไม่สามารถมีความสุขได้ด้วยตัวเอง 

ถ้าคุณรู้สึกว่าชีวิตนี้มันช่างห่อเหี่ยว ไร้ค่า เวลาไม่มีใครมาคอยเอาใจ หรือต้องรอให้มีแฟนก่อนถึงจะยิ้มได้... อาการหนักแล้วครับคุณพี่! คนเรามันต้องเหมือนโรงงานผลิตไฟฟ้าครับ ต้องปั่นไฟแห่งความสุขได้เอง ไม่ใช่จะเป็นเครื่องใช้ไฟฟ้าที่ต้องรอหาปลั๊กเสียบตลอดเวลา

การมีความสุขได้ด้วยงานอดิเรก ด้วยความสำเร็จส่วนตัว หรือแม้แต่การนั่งแคะขี้ฟันเล่นคนเดียวให้เพลินใจ มันคือยอดวิชาขั้นสูงครับ คู่รักควรเป็นเหมือน "ท็อปปิ้ง" ที่มาเติมเต็มให้ไอศกรีมชีวิตของคุณอร่อยขึ้น ไม่ใช่เป็นตัวไอศกรีมทั้งก้อนที่คุณขาดไม่ได้ ถ้าคุณยังยืนด้วยขาตัวเองไม่ได้ อย่าเพิ่งไปหาไม้เท้าเลยครับ หัดเดินให้แข็งก่อน!

๓. ตุ๊กตาล้มลุกยางรั่ว (เปราะบางทางอารมณ์เหลือเกิน)

ข้อนี้สำคัญมากครับ ใครที่รู้ตัวว่าเป็นพวก "ดราม่าควีน" หรือ "เจ้าน้ำตา" โปรดฟังทางนี้! ความสงบภายในใจวัดกันที่ "ความยืดหยุ่นทางอารมณ์" ครับ

ถ้าชีวิตคุณเหมือนเรือกระดาษที่แค่โดนลมปากเป่าก็ล่มปากอ่าว ใครพูดอะไรกระทบจิตใจนิดหน่อยก็นอยด์ไปสามวันเจ็ดวัน หรือเจออุปสรรคเล็กๆ น้อยๆ ก็สติแตก โวยวายบ้านแตกสาแหรกขาด... แบบนี้อย่าเพิ่งมีแฟนเลยครับ สงสารคนที่จะมาอยู่ด้วย!

คนที่พร้อมมีความรัก ต้องมี "จุดศูนย์ถ่วง" ที่มั่นคงครับ ไม่ใช่เอียงกระเท่เร่ตามแรงเหวี่ยงของโลก คุณต้องเป็นเสาหลักที่ปักแน่นในโคลนตม ไม่ใช่ไม้หลักปักเลนที่เอนไปเอนมา การมีสติที่มั่นคงจะทำให้คุณเป็นที่พึ่งพาให้คนรักได้ ไม่ใช่ต้องให้เขามาคอยโอ๋คุณเหมือนเด็กน้อยตลอดเวลา

๔. กิ้งก่าเปลี่ยนสี (ไม่กล้าเป็นตัวเอง ต้องคอยสร้างภาพ)

สัญญาณที่สี่ คืออาการ "เฟค" จนเป็นนิสัยครับท่านผู้ชม! ถ้าคุณต้องคอยปั้นหน้า แต่งตัว หรือเปลี่ยนนิสัย เพื่อให้คนอื่นมาชอบ เพื่อหลีกเลี่ยงความขัดแย้ง จนลืมไปแล้วว่า "ตัวตนจริงๆ" ของตัวเองเป็นใคร... นี่คือสัญญาณอันตราย!

คนที่มีความสงบในใจ เขาจะกล้าที่จะเป็นตัวเองครับ จะบ้าบอ จะติสต์แตก หรือจะเรียบง่าย เขาก็ภูมิใจในสิ่งที่เขาเป็น โดยไม่กลัวว่าใครจะมองยังไง เพราะเขารู้คุณค่าของตัวเองดี แต่ถ้าคุณยังต้องสวมหน้ากากเข้าหาคนอื่น ความรักที่คุณได้มามันก็เป็นแค่ "ความรักปลอมๆ" ที่เขารักหน้ากากของคุณ ไม่ได้รักตัวตนของคุณ

จงถอดหน้ากากออกซะ แล้วเชิดหน้าเข้าไว้! คนที่จะรักคุณจริง เขาต้องรักในความ "เป็นคุณ" ไม่ใช่รักในบทบาทสมมติที่คุณแสดงนะครับ

๕. โรคกลัวความเงียบ 

ข้อนี้วัดใจกันสุดๆ! ลองถามตัวเองดูสิครับว่า "วันหยุดนี้ถ้าไม่ได้ออกไปไหน ไม่ได้คุยกับใครเลย ฉันจะบ้าตายไหม?"

ถ้าคำตอบคือ "ใช่" แสดงว่าข้างในใจคุณมันน่ากลัว! สัญญาณของผู้ที่บรรลุความสงบขั้นสูง คือการที่เขาสามารถเป็นเพื่อนสนิทกับ "ความสันโดษ" ได้ครับ การอยู่คนเดียวสำหรับเขาไม่ใช่เรื่องน่าเศร้า แต่มันคือช่วงเวลาทองที่จะได้ชาร์จแบต ได้ทบทวนตัวเอง ได้คุยกับตัวเองให้รู้เรื่อง

คนที่วิ่งหาแฟนเพราะ "กลัวเหงา" มักจะลงเอยด้วยการคว้าใครก็ได้มาแก้ขัด ซึ่งนั่นคือหายนะ! จงจำไว้ว่า "ความสันโดษไม่ใช่ความเดียวดาย" แต่มันคือรากฐานที่แข็งแกร่ง ถ้าคุณอยู่กับตัวเองยังไม่มีความสุข แล้วจะไปหวังให้ใครมามีความสุขกับการอยู่กับคุณได้ยังไงครับ?

๖. ไม้เลื้อยไร้หลัก (จิตใจโอนเอน ไม่มีจุดยืนของตัวเอง)

สัญญาณสุดท้าย ท้ายสุด คือเรื่องของ "จุดยืน" ครับ ถ้าคุณเป็นคนหัวอ่อน ใครว่าไงว่าตามกัน แบบนี้ไม่ใช่คนรักครับ เรียกว่า "ทาสในเรือนเบี้ย"!

คนที่มีความสงบภายในใจอย่างแท้จริง เขาจะมีเข็มทิศชีวิตเป็นของตัวเองครับ เขามีความเชื่อ มีค่านิยม และมีความฝันที่ชัดเจน โดยไม่ยอมให้ใครมาจูงจมูกได้ง่ายๆ การมีความรักที่ดี ไม่ใช่การหาคนมาชี้นิ้วสั่งว่าต้องเดินไปทางไหน แต่คือการหาคนที่มีเข็มทิศของเขาเอง แล้วมาเดินเคียงข้างกันไปในทิศทางเดียวกันต่างหาก

ถ้าคุณยังต้องรอให้ใครมาบงการชีวิต แปลว่าคุณยังไม่โตพอที่จะดูแลหัวใจตัวเองครับ ไปสร้างกระดูกสันหลังให้แข็งแรงก่อน แล้วค่อยมาริรัก!

เป็นอย่างไรกันบ้างครับพี่น้อง ถ้าเช็กแล้วพบว่าตัวเองเข้าข่ายเกินครึ่ง... กระผมขอกราบเรียนด้วยความหวังดีว่า "พักก่อนเถอะครับ!" อย่าเพิ่งรีบตะเกียกตะกายหาคู่เลย กลับไป "ซ่อมบ้าน" ของตัวเองให้เสร็จก่อน กวาดขยะในใจออกไป ปลูกต้นไม้แห่งความสุขด้วยมือตัวเอง

เมื่อไหร่ที่ใจคุณ "สงบ" พอ คุณจะพบว่าความรักดีๆ มันจะเดินเข้ามาหาคุณเอง โดยที่คุณไม่ต้องพยายามวิ่งไล่ตามให้เหนื่อยหอบ เพราะดอกไม้ที่บานสะพรั่ง ย่อมดึงดูดผึ้งและผีเสื้อให้เข้ามาดอมดมเองตามธรรมชาติ

จำคำผมไว้ให้ดีนะครับ... "จงเป็นความสุขของตัวเองให้ได้ ก่อนที่จะไปเป็นความรักของใคร"

ด้วยรักและปรารถนาดีครับ