กราบสวัสดีพ่อแม่พี่น้อง มิตรรักแฟนเพลง และท่านผู้มีอุปการคุณทุกท่านที่เคารพรัก! กลับมาพบกับกระผม คนดีคนเดิม ที่จะมาขยี้ปมชีวิต แซะเรื่องรัก และชำแหละความสัมพันธ์ให้เห็นถึงไส้ถึงพุง โดยวันนี้กระผมไม่ได้มามือเปล่า แต่พกเอาความจริงอันโหดร้ายใส่กระเป๋ามาฝากกันด้วย

เรื่องของเรื่องมันมีอยู่ว่า ยุคสมัยนี้เรามักจะระวังตัวจากพวกพวกลวงโลกที่มาในรูปแบบโจ่งแจ้ง เห็นปุ๊บรู้ปั๊บว่า "ไอ้นี่มันร้าย" แต่คุณท่านเคยสังเกตไหมครับว่า ศัตรูที่น่ากลัวที่สุด มักจะมาในรูปแบบของมิตรที่แสนดี? โดยเฉพาะไอ้คนข้างกายที่ท่านเรียกว่า "แฟน" หรือ "คู่ชีวิต" นั่นแหละ บางทีมันก็มีลูกล่อลูกชน มีแท็กติกการควบคุมประสาทเราแบบเนียนกริบ ชนิดที่ว่ากว่าจะรู้ตัวอีกที เราก็กลายเป็นลูกไก่ในกำมือไปเสียแล้ว

วันนี้กระผมจึงขออาสาถอดรหัส "๕ พฤติกรรมความสัมพันธ์สุดแสบ ที่กำลังปั่นหัวคุณแบบเนียนๆ" มาดูกันสิว่า ชีวิตรักของท่านกำลังเข้าข่าย "วิกฤต" หรือไม่!

๑. ผู้ตรวจสอบบัญชีวิญญาณหลอน (ต้องรายงานทุกบาททุกสตางค์)

เริ่มกันที่ข้อแรก ซึ่งเป็นจุดเริ่มต้นของหายนะทางการเงินและศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์ นั่นคือการที่พ่อเจ้าประคุณรุนช่อง หรือแม่นางผู้สูงส่งของคุณ เที่ยวมาจ้องจับผิดทุกการใช้จ่าย ราวกับเป็นเจ้าหน้าที่สรรพากรมาลงพื้นที่ตรวจสอบบัญชีลับ!

มันเริ่มจากเรื่องเล็กๆ น้อยๆ ครับท่านผู้ชม เช่น คุณแวะซูเปอร์มาร์เก็ตเพื่อซื้อกระดาษชำระ หรือน้ำปลามาเติมที่บ้าน จู่ๆ คุณต้องมานั่งอธิบายว่า "ทำไมต้องซื้อยี่ห้อนี้?" "ทำไมไม่รอช่วงลดราคา?" หรือ "เงินร้อยนึงหายไปไหน?" โอ๊ย... ให้ตายเถอะโรบิ้น! เรามันก็โตๆ กันจนหมาเลียตูดไม่ถึงแล้ว เงินก็เงินเราหามาเองแท้ๆ การซื้อของจุ๊กจิ๊กแค่นี้ทำไมต้องทำเรื่องราวให้ใหญ่โตประหนึ่งจะกู้ชาติ?

ถ้าเป็นของชิ้นใหญ่ๆ อย่างรถยนต์ หรือตู้เย็น อันนั้นพอเข้าใจได้ว่าต้องปรึกษา แต่ถ้าแค่ซื้อลูกอมเม็ดเดียวแล้วต้องมานั่งทำรายงานส่ง นี่มันไม่ใช่ความห่วงใยเรื่องวินัยทางการเงินแล้วครับ แต่มันคือการ "ยึดอำนาจ" เพื่อให้คุณรู้สึกว่าตัวเองไม่มีสิทธิ์มีเสียงในการใช้เงินแม้แต่บาทเดียว!

๒. ผู้คุมวิญญาณแห่งอัซคาบัน (เช็กอินถี่ยิบ จิกเก่งยิ่งกว่าไก่)

ข้อต่อมา นี่ก็หนักหนาสาหัสไม่แพ้กัน คือพฤติกรรมที่แฟนของคุณทำตัวเป็นกล้องวงจรปิดเคลื่อนที่ หรือเป็นนักสืบเอกชนที่ตามติดชีวิตคุณทุกฝีก้าว

คุณนั่งทำงานงกๆ อยู่ที่ออฟฟิศ เหงื่อไหลไคลย้อย ยุ่งจนหัวหมุน แต่โทรศัพท์กลับดังไม่หยุด ไลน์เด้งรัวๆ "อยู่ไหน?" "ทำอะไร?" "กับใคร?" "ถ่ายรูปมาดูซิ!" อ้างว่าเป็นความรัก เป็นความคิดถึง เป็นความห่วงใย... ถุยเถอะครับ (ขออภัยที่เกือบหยาบ) แต่นี่มันไม่ใช่ความรักแล้ว มันคือความระแวง!

คนรักกันมันต้องมีความเชื่อใจสิครับ ไม่ใช่ต้องมารายงานตัวทุกชั่วโมงเหมือนนักโทษชั้นดีที่รอวันปล่อยตัว ถ้าคุณตอบช้าไปนิดเดียวแล้วบ้านแตกสาแหรกขาด โดนงอน โดนด่ากราด หรือหาว่าแอบไปมีกิ๊ก นั่นแปลว่ารากฐานความเชื่อใจมันพังทลายไปหมดแล้ว เหลือแต่โซ่ตรวนที่ล่ามคอคุณไว้เท่านั้นเอง

๓. สงครามเย็นอำมหิต (ใช้ความเงียบเป็นอาวุธ)

มาถึงข้อนี้ ใครเจอเข้าไปรับรองว่าจุกจนพูดไม่ออกบอกไม่ถูก มันคือยุทธการ "ความเงียบสังหาร" เวลาทะเลาะกัน แทนที่จะหันหน้ามาคุยกันดีๆ ให้รู้เรื่องรู้ราว พ่อคุณแม่คุณกลับเล่นบทใบ้กิน ปิดปากเงียบสนิท ไม่หือ ไม่อือ ไม่ตอบสนองใดๆ ทั้งสิ้น

บางคนอาจจะแก้ตัวน้ำขุ่นๆ ว่า "ขอเวลาสงบสติอารมณ์แป๊บ" ซึ่งถ้าขอเวลาไปเดินเล่นสักพักแล้วกลับมาคุย อันนั้นคือนักกีฬาที่มีสปิริต แต่พวกที่จงใจเงียบหายไปเป็นวันๆ หรือทำเหมือนคุณเป็นธาตุอากาศที่ไม่มีตัวตนอยู่ในโลก อันนี้มันคนละเรื่องครับ!

นี่คือแท็กติกสกปรกที่ใช้บีบให้คุณรู้สึกผิด รู้สึกกระวนกระวาย จนสุดท้ายคุณต้องเป็นฝ่ายยอมแพ้และเข้าไปง้อก่อน ทั้งที่คุณอาจจะไม่ผิดเลยสักนิด มันคือการทรมานทางจิตใจรูปแบบหนึ่งที่เลือดเย็นสุดๆ ใครเจอแบบนี้ บอกเลยว่าเตรียมตัวประสาทกินได้เลย

๔. ดึงสถาบันครอบครัวมาเป็นกองหนุน (ฟ้องแม่เก่ง!)

ข้อนี้ผมนึกว่ากำลังดูละครน้ำเน่าหลังข่าว แต่เชื่อเถอะครับว่ามันมีอยู่จริง! เวลาทะเลาะกันสองคน แทนที่จะเคลียร์กันให้จบในมุ้ง กลับมีมือที่สาม สี่ ห้า เข้ามาแจมด้วยเฉยเลย และมือที่ว่านั้นไม่ใช่ใครที่ไหน ก็คือ "พ่อแม่พี่น้อง" ของคู่กรณีคุณนั่นแหละ

จู่ๆ คุณก็ได้รับสายด่วนจากแม่ยาย หรือข้อความจากพี่เขย โทรมาสั่งสอน หรือกดดันให้คุณยอมลงให้ลูกรักของเขา... โอ้โห แบบนี้มันเล่นไม่ซื่อกติกานี่หว่า! พอคุณโวยวายว่า "เรื่องของเรา ทำไมต้องลากคนอื่นมายุ่ง?" เขาก็จะสวนกลับมาหน้าตาเฉยว่า "อ้าว ก็ฉันปรึกษาครอบครัวไม่ได้เหรอ?"

การปรึกษาน่ะทำได้ครับ แต่การวิ่งแจ้นไปฟ้องแม่เพื่อให้แม่มาช่วยรุมด่าคุณ มันคือพฤติกรรมของเด็กไม่รู้จักโตที่ยังไม่หย่านม มันแสดงให้เห็นว่าเขาไม่มีปัญญาจัดการปัญหาด้วยตัวเอง และจ้องจะใช้พวกมากลากไปเพื่อเอาชนะคุณ... บัดซบสิ้นดี!

๕. ขออนุญาตแม้กระทั่งหายใจ (สูญเสียความเป็นตัวเอง)

ข้อสุดท้าย นี่คือจุดสูงสุดของความสัมพันธ์ที่เป็นพิษ นั่นคือการที่คุณรู้สึกว่าชีวิตนี้ไม่ใช่ของคุณอีกต่อไป จะทำอะไร จะไปไหน จะคิดอะไร ต้องรอให้อีกฝ่าย "อนุมัติ" ก่อนเสมอ

คนที่ชอบปั่นหัวมักจะบิดเบือนความหมายของคำว่า "ชีวิตคู่" พวกเขาจะทำให้คุณรู้สึกผิดถ้าคุณตัดสินใจอะไรเองโดยไม่บอกกล่าว นานวันเข้า คุณก็จะกลายเป็นคนไม่มั่นใจในตัวเอง กลายเป็นหุ่นยนต์ที่ต้องรอคำสั่งป้อนโปรแกรมจากเจ้านาย

ลองสังเกตดูสิครับ เวลาเขาจะทำอะไร เขาเคยมาขออนุญาตคุณบ้างไหม? หรือเขาทำตามใจตัวเองได้ทุกอย่าง แต่พอเป็นทีของคุณ กลับต้องทำเรื่องขออนุมัติ ๓ ขั้นตอน? ถ้าเป็นแบบนั้น โปรดจงรู้ไว้เถิดว่า คุณไม่ได้กำลังมี "คู่รัก" แต่คุณกำลังมี "ผู้ปกครอง" เพิ่มมาอีกคน แถมเป็นผู้ปกครองเผด็จการเสียด้วย!

บทสรุปจากใจคอลัมนิสต์

เอาล่ะครับท่านผู้ชม... อ่านมาถึงตรงนี้แล้ว เป็นอย่างไรกันบ้าง? มีใครรู้สึกเจ็บจี๊ดๆ เหมือนโดนน้ำเกลือราดแผลบ้างไหม?

ถ้าท่านพบว่าความสัมพันธ์ของท่านมีอาการครบทั้ง ๕ ข้อที่ว่ามานี้ กระผมขอแนะนำด้วยความหวังดีว่า ให้ท่านรีบถอยออกมาตั้งหลัก หายใจลึกๆ แล้วพิจารณาดูใหม่เถอะครับว่า นี่มันคือ "ความรัก" หรือ "กรงขัง" กันแน่?

ความรักที่ดี มันต้องทำให้เราสบายใจ ไม่ใช่ทำให้เราประสาทแดก มันต้องส่งเสริมกัน ไม่ใช่กดขี่กัน ถ้าอยู่แล้วต้องเหนื่อย ต้องระแวง ต้องตัวลีบเป็นลูกหมาตกน้ำตลอดเวลา... สู้กลับไปอยู่เป็นโสดอย่างมีเกียรติ นั่งจิบชาดูซีรีส์สวยๆ หล่อๆ คนเดียว ยังจะมีความสุขเสียกว่า!

ฝากไว้ให้คิด ก่อนที่ชีวิตจะพังไปมากกว่านี้... ด้วยความปรารถนาดี