กราบสวัสดีพ่อแม่พี่น้อง มิตรรักแฟนคอลัมน์ และท่านผู้มีอุปการคุณทุกท่าน! วันนี้ผมไม่ได้มาเพื่อขายยาดอง หรือชวนไปแทงหวยที่ไหน แต่จะมาถลกหนังหัวใจของพวกท่านที่กำลังป่วยเป็นโรค "มโนแจ่ม" หรือโรคคิดไปเองจนปวดสมอง

ว่ากันตามเนื้อผ้าแล้ว เรื่องของความรักมันควรจะเป็นเรื่องสวยงามดั่งทุ่งลาเวนเดอร์ใช่ไหมครับ? แต่ไหงบางคนถึงทำให้มันกลายเป็นสนามรบ หรือหนังดราม่าหลังข่าวที่นางเอกต้องนั่งร้องไห้น้ำตาเช็ดหัวเข่าอยู่คนเดียว แทนที่จะเดินไปถามคุณแฟนให้รู้ดำรู้แดง ท่านกลับเลือกที่จะนั่งเทียนเขียนบทเอง เออเอง เจ็บเอง เหมือนกองหน้าที่เลี้ยงบอลวนไปวนมาหน้าประตูตัวเองจนสะดุดขาหัวทิ่ม

ถ้าท่านกำลังสงสัยว่าตัวเองกำลังเป็นบ้า หรือแค่กำลังมีความรัก วันนี้ผมมีบทควาฉบับพิเศษ ที่จะมาแฉ 5 สัญญาณเตือนภัยว่าท่านกำลัง "คิดเยอะเกินเบอร์" จนความสัมพันธ์มันจะพังพินาศ

5 สัญญาณอันตราย! ที่บอกว่าคุณกำลัง "ประสาทแดก" กับความรักมากเกินไป จนอาจทำรักพังไม่รู้ตัว

คุณกำลังเป็นคนประเภทที่ชอบขัดขาตัวเองเวลาจะยิงประตูเข้าสู่หัวใจใครสักคนอยู่หรือเปล่าครับ? บางทีท่านอาจจะกำลังจมดิ่งอยู่ในมหาสมุทรแห่งความวิตกกังวลของตัวเอง จนลืมเงยหน้าขึ้นมาดูความเป็นจริงว่า ความสัมพันธ์ของท่านจริงๆ แล้วมันเป็นอย่างไรกันแน่ แทนที่จะเดินเข้าไปสะกิดไหล่คนข้างๆ แล้วถามไถ่สารทุกข์สุกดิบเพื่อเช็กสถานะหัวใจ ("ความสัมพันธ์") ท่านกลับเลือกที่จะนั่งกอดเข่า แล้วปั่นประสาทตัวเองด้วยคำถามว่า "มันจะเป็นยังไงนะ?" "เขาจะเอายังไงนะ?"

ถ้าอาการเหล่านี้ฟังดูคุ้นๆ เหมือนกำลังส่องกระจกดูตัวเองอยู่ล่ะก็... เชิญทัศนา 5 ข้อหาฉกรรจ์ ที่ท่านอาจกำลังก่อคดีกับหัวใจตัวเองอยู่ครับ!

1. คุณสวมวิญญาณ "หมอเดา" นั่งทางในทายใจ แทนที่จะอ้าปากถาม

ตัวการสำคัญระดับบอสใหญ่ที่ทำให้ความรักมันยุ่งเหยิงยิ่งกว่าสายหูฟังที่พันกันในกระเป๋า ก็คือไอ้นิสัยชอบ "ทึกทักไปเอง" นี่แหละครับท่านผู้ชม ท่านปล่อยให้สมองของท่านเต็มไปด้วยสมมติฐานร้อยแปดพันเก้า ท่านทึกทักเอาเองว่าเขารู้สึกอย่างไรกับท่าน ท่านทึกทักเอาเองว่าเขารู้ว่าท่านต้องการอะไร (แหม... เขาเป็นแฟนครับ ไม่ใช่เทพยดาฟ้าดินที่จะหยั่งรู้วาระจิต)

ท่านเหมาเอาเองว่าเราสองคนใจตรงกัน หรือบางทีก็คิดเตลิดเปิดเปิงไปว่าเราคงไปกันไม่รอดแน่ๆ ท่านกำลังใช้พลังงานชีวิตทั้งหมดไปกับคำว่า "ถ้าหากว่า..." หรือ "สมมติว่า..." จนท่านแทบจะไม่เหลือพื้นที่สมองไว้รับรู้ความจริงที่อยู่ตรงหน้าเลยว่า ตกลงแล้วตอนนี้... มันคือเรื่องจริงหรือท่านแค่ฝันกลางวัน? เลิกเถอะครับการเป็นนักสืบโคนันในจินตนาการ แล้วลองหันมาเป็นนักข่าวภาคสนามที่รู้จักตั้งคำถามหาความจริงบ้าง ชีวิตจะง่ายขึ้นเยอะ เชื่อผม!

2. สัญญาณการสื่อสารของท่านมัน "บอดสนิท" ยิ่งกว่าคลื่นวิทยุในหุบเขา

สาเหตุหลักที่ทำให้ท่านต้องมานั่งมโนเป็นตุเป็นตะ ก็เพราะว่าปากของท่านมันหนักยิ่งกว่าลูกตุ้มเหล็ก หรือไม่ก็ช่องทางการสื่อสารระหว่างท่านกับเขามันตันยิ่งกว่าท่อระบายน้ำกทม. ช่วงหน้าฝน! หยุด... หยุดคิดเองเออเองเดี๋ยวนี้เลยครับคุณพี่ แล้วเริ่มขยับปากถามไถ่กันสักคำ

ความกังวลใจทั้งหลายแหล่ที่สุมอยู่ในอกจนแน่นเนี่ย มันอาจจะหายวับไปกับตาเพียงแค่ท่านเอ่ยปากถามคนข้างกายว่า "ตัวเอง... รู้สึกยังไงบ้าง?" มันง่ายแค่นี้เองครับ แต่ถ้าท่านรู้สึกว่าการจะถามคำถามง่ายๆ แค่นี้ มันยากเย็นแสนเข็ญจนทำให้อึดอัดใจจนแทบจะอาเจียน นั่นแหละครับคือปัญหาที่แท้จริง! มันแสดงว่าพื้นฐานความสัมพันธ์ของท่านมันเปราะบางยิ่งกว่าแก้วไวน์ราคาถูกเสียอีก ถ้าคุยกันไม่ได้ แล้วจะรักกันยังไงไหวครับท่านผู้ชม?

3. คุณหลงรัก "ภาพฝัน" ไม่ใช่ "ตัวตนจริงๆ" ของเขา

โอ้โห... ข้อนี้เจ็บจี๊ด ท่านมีจินตนาการที่บรรเจิดเลิศเลอเพอร์เฟกต์ยิ่งกว่าผู้กำกับหนังฮอลลีวูด แต่ถามหน่อยเถอะครับว่า ไอ้ภาพพระเอกขี่ม้าขาว หรือนางเอกแสนดีที่ท่านวาดไว้ในหัวน่ะ มันตั้งอยู่บนพื้นฐานความจริง หรือมันเป็นแค่ความเพ้อเจ้อส่วนตัว? คนที่ท่านกำลังคบอยู่ เขาโรแมนติกหวานหยดย้อยเหมือนในนิยายที่ท่านแต่งขึ้นในหัวไหม? เขาเป็นคนช่างคิด ช่างเอาใจใส่ หรือทุ่มเทให้ท่านขนาดนั้นจริงๆ หรือ?

ลองถอยออกมาสักก้าวสองก้าวครับคุณพี่ ลองพักสมองจากเรื่องรักใคร่ๆ สักสองสามวัน แล้วกลับมามองเขาใหม่ด้วยสายตาที่ไม่มีฟิลเตอร์ฟรุ้งฟริ้ง ลองมองเขาในแบบที่เขาเป็นจริงๆ ไม่ใช่แบบที่ท่านอยากให้เป็น บางทีท่านอาจจะตาสว่างแล้วร้อง "อ๋อ..." ออกมาดังๆ ว่าที่ผ่านมาฉันหลงรักเงาในกระจกมาตลอดนี่หว่า! การยอมรับความจริงอาจจะเจ็บปวด แต่มันดีกว่าการหลอกตัวเองไปวันๆ แน่นอนครับ

4. สถานะยังคลุมเครือ เป็นแค่ "แมวในกล่องปริศนา" ที่ไม่รู้ว่าจะออกหัวหรือก้อย

มันเป็นเรื่องง่ายดายมากที่ท่านจะนั่งคิดวิเคราะห์แยกแยะทุกการกระทำ ทุกคำพูด ทุกอีโมจิที่เขาส่งมา ก็เพราะว่าท่านยังไม่ได้ผ่านด่านสำคัญนั่นคือ "การระบุสถานะความสัมพันธ์" (Define The Relationship) นั่นเองครับ! ตอนนี้ท่านกำลังล่องลอยอยู่ในสภาวะสุญญากาศ เป็นเหมือน "แมวของชเรอดิงเงอร์" (Schrödinger's Cat) ในทฤษฎีควอนตัมฟิสิกส์ ที่สถานะกึ่งเป็นกึ่งตาย กึ่งแฟนกึ่งคนรู้จัก ไม่รู้ว่าเป็นอะไรกันแน่จนกว่าจะเปิดกล่องดู

ตราบใดที่ท่านยังไม่อ้าปากถาม ท่านก็ไม่มีวันรู้หรอกครับว่าเราเป็นอะไรกันแน่ เป็นตัวจริง ตัวสำรอง หรือแค่คนคั่นเวลา? เลิกคิดวนไปวนมาแล้วเดินหน้าไปคุยให้รู้เรื่องรู้ราวเถอะครับ จะหมู่หรือจ่า จะได้รู้กันไปเลย ยิ่งรู้เร็วเท่าไหร่ ก็ยิ่งเจ็บน้อยลง หรือไม่ก็ได้มีความสุขเร็วขึ้นเท่านั้น อย่าปล่อยให้เวลาผ่านไปจนท่านกลายเป็นวัตถุโบราณที่รอการค้นพบเลยครับ!

5. คุณรู้สึก "ไม่สบายใจ" ตลอดเวลา เหมือนใส่รองเท้าผิดไซส์

อาการคิดมาก คิดเยอะ คิดวนเวียน ส่วนใหญ่มันมีรากเหง้ามาจากความวิตกกังวลและความไม่มั่นคงทางอารมณ์ครับท่านผู้ชม ลองถามใจตัวเองดูดีๆ ว่าถ้าท่านมีความสุขและสบายใจกับความสัมพันธ์นี้จริงๆ ท่านจะมานั่งจับผิด หรือมานั่งระแวงหน้าพะวงหลังแบบนี้ทำไม? คนที่มีความสุขเขาจะใช้ชีวิตอยู่กับปัจจุบันครับ เขาจะไม่จมดิ่งอยู่กับความคิดในหัวตัวเองลึกขนาดนี้

ลองสำรวจความรู้สึกอึดอัดขัดข้องใจของท่านดูสิครับว่ามันมาจากไหน? บางที... ลึกๆ ในใจ ท่านอาจจะรู้อยู่เต็มอกแล้วว่า คนๆ นี้ "ไม่ใช่" สำหรับท่าน หรือเขาอาจจะไม่ได้ทุ่มเทให้ความรักครั้งนี้เท่ากับที่ท่านทุ่มเทลงไป หรือกลับกัน... อาจจะเป็นตัวท่านเองนั่นแหละที่ยังไม่พร้อมจะรักใครจริงๆ? ตราบใดที่ท่านยังรู้สึกไม่สบายตัวไม่สบายใจเหมือนมีหนามตำอยู่ในอก ท่านก็จะไม่มีวันหยุดคิดมากได้เลยครับ

ท่านผู้ชมที่เคารพรักครับ... ชีวิตคนเรามันสั้นเกินกว่าจะมานั่งเดาใจใครเล่นๆ เหมือนแทงหวยใต้ดินนะครับ ความรักมันควรจะเป็นสิ่งที่ทำให้เรายิ้มได้ ไม่ใช่สิ่งที่ทำให้เราต้องกินยาแก้ปวดหัว ถ้าท่านอ่านมาถึงตรงนี้แล้วพบว่า "เฮ้ย! นี่มันฉันชัดๆ" ผมแนะนำว่าให้วางโทรศัพท์ลง สูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วหันหน้าไปคุยกับคู่ของท่านเถอะครับ

จำไว้ว่า "ความจริงที่เจ็บปวด ยังดีกว่าความสุขที่จอมปลอมจากการคิดไปเอง" เสมอครับ!