สวัสดีครับพ่อแม่พี่น้อง มิตรรักแฟนคอลัมน์ผู้กำลังตกอยู่ในภวังค์แห่งความรัก (หรือความหลง?) ทุกท่าน!

 เรื่องราวของความสัมพันธ์ยุค 5G ที่มันช่างซับซ้อนซ่อนเงื่อน ใช่ครับ ผมกำลังพูดถึงสิ่งที่เรียกว่า "Situationship" และไม้ตายก้นหีบที่หลายคนชอบงัดมาใช้อย่าง "No Contact Rule"

วางถุงกาว... เอ๊ย! วางทิชชู่ในมือลงก่อนครับ แล้วมาฟังความจริงอันโหดร้าย (Brutal Truth) ที่ผมจะสาธยายให้ฟัง แบบไม่มีกั๊ก ไม่มีเม้ม ใครที่กำลังคิดจะเล่นสงครามประสาท "เงียบหายให้เขารู้สึก" โปรดอ่านบรรทัดต่อจากนี้ให้ดี เพราะนี่อาจจะเป็นเสียงระฆังช่วยชีวิตท่าน ก่อนที่จะน็อคกลางอากาศ!

ความจริงอันโหดร้าย: เมื่อ "ความเงียบ" ไม่ใช่กลยุทธ์เรียกร้องความสนใจ แต่คือการไว้อาลัยแด่ความสัมพันธ์ที่ตายไปแล้ว

1. กับดักของความสัมพันธ์ที่ไม่มีชื่อเรียก (The Situationship Trap)

ท่านครับ... เคยไหมครับ? คุยกันมาเป็นเดือนๆ ไปกินข้าว ดูหนัง จับมือ หรือลึกซึ้งยิ่งกว่านั้น เคมีเข้ากันดียิ่งกว่า "ต้มยำกุ้งกับไข่เจียว" มองตาก็รู้ใจ หัวเราะร่าเริงเหมือนโลกนี้มีแค่เราสองคน แต่พอถามถึงสถานะ... อีกฝ่ายกลับทำตัวเป็นปลาไหลใส่สเก็ต!

"เรายังไม่พร้อม" "ขอเวลาดูๆ กันไปก่อน" "Let’s go with the flow นะตะเอง" (ไหลไปเรื่อยๆ เดี๋ยวมันก็ลงทะเล!)

คำพูดพวกนี้มันฟังดูดีประหนึ่งนโยบายหาเสียงครับท่านผู้ชม ช่วงแรกๆ ท่านก็อาจจะเออออห่อหมก ยอมเป็น "คนคุย" ที่แสนดี แต่พอนานวันเข้า ความอดทนของมนุษย์เรามันมีขีดจำกัดครับ ใครมันจะไปทนนั่งตบยุงอยู่ข้างสนามได้ตลอดไป? ท่านเริ่มรู้สึกไม่มั่นคง เริ่มตั้งคำถามว่า "ทำไมฉันถึงยังดีไม่พอ?" น้ำตาเริ่มตกใน ไหลลงไปท่วมปอดจนหายใจไม่ออก

2. ยุทธการ "เงียบให้โลกรู้" (The No Contact Strategy)

ในจังหวะที่ท่านกำลังดราม่า น้ำตานองหน้า จู่ๆ ข้อความจาก "เขา" ก็เด้งขึ้นมา! วินาทีนี้นิ้วของท่านสั่นระริก สมองสั่งการให้พิมพ์ระบายความในใจยาว 8 หน้ากระดาษ A4 กะจะด่าให้สำนึก กะจะพรรณนาให้ซึ้งกินใจว่าท่านเจ็บปวดแค่ไหน

แต่ช้าก่อน! เสียงสวรรค์ (หรือเสียงมาร?) ในหัวท่านกระซิบว่า "หยุดก่อนโยม! อย่าเพิ่งตอบ ลองเล่นตัวดูบ้างสิ" ท่านเลยปิ๊งไอเดียบรรเจิด... "No Contact Rule" หรือกฎการไม่ติดต่อ! ท่านคิดในใจอย่างกระหยิ่มยิ้มย่องว่า "ถ้าฉันหายไป เขาต้องกระวนกระวายใจแน่ๆ เขาต้องรู้ซึ้งถึงคุณค่าของฉัน แล้วรีบวิ่งแจ้นเอาดอกไม้มาขอขมา เหมือนในซีรีส์เกาหลีแน่นอน!"

ท่านเริ่มปฏิบัติการตัดขาด ไม่ตอบไลน์ ไม่รับสาย ไม่กดไลก์ ปิดการแจ้งเตือน แล้วก็นั่งจ้องโทรศัพท์รอให้เขาทุรนทุราย...

3. ความจริงที่เจ็บยิ่งกว่าโดนส้นตึกฟาดหน้า (The Brutal Truth)

ขออภัยที่ต้องเอาเข็มมาจิ้มลูกโป่งความหวังของท่านให้แตกดังโพละครับ... ความจริงคือ: ถ้าท่านต้องใช้ "กฎการไม่ติดต่อ" เพื่อบีบให้ใครสักคนเห็นค่าของท่าน... เกมมันจบไปนานแล้วครับท่านผู้ชม! กรรมการเป่านกหวีดหมดเวลาไปตั้งแต่ครึ่งแรกแล้ว!

การที่ท่านหายไป ไม่ได้ทำให้ความรู้สึกของเขาที่มีต่อท่านเปลี่ยนจาก "เฉยๆ" กลายเป็น "รักปานจะกลืนกิน" ได้หรอกครับ ความรู้สึกคนไม่ใช่สวิตช์ไฟที่จะเปิดปิดได้ตามใจชอบ การที่เขาไม่ชัดเจนมาตั้งแต่ต้น มันไม่ใช่เพราะเขาสับสน แต่มันชัดเจนที่สุดแล้วว่า "เขาไม่ได้ชอบท่านมากพอที่จะเลือกท่าน"

ท่านกำลังพยายามควบคุมสิ่งที่ควบคุมไม่ได้ นั่นคือ "ใจคนอื่น" ยิ่งท่านเงียบ แล้วหวังให้เขาวิ่งตาม ท่านยิ่งกำลังลดทอนคุณค่าของตัวเองลงไปเหลือศูนย์

4. การไม่เลือก... คือการเลือกอย่างหนึ่ง (Indecision is a Decision)

ประโยคนี้ขีดเส้นใต้สองเส้นแล้วไฮไลต์สีสะท้อนแสงเลยครับ! "ความลังเล คือการตัดสินใจแบบหนึ่ง... และการตัดสินใจนั้นคือ ไม่ใช่คุณ"

เจ็บไหมครับ? เจ็บสิครับ ถามได้! แต่มันคือความจริงที่ท่านต้องกลืนมันลงไปพร้อมกับยาขมครับ การที่เขาบอกว่า "ไม่พร้อม" แปลว่า "ไม่พร้อมจะมีคุณ" (แต่อาจจะพร้อมกับคนอื่นในอนาคตก็ได้ ใครจะไปรู้) การที่ท่านพยายามรอ พยายามเล่นเกมจิตวิทยา มันก็เหมือนท่านกำลังนั่งรอรถเมล์ที่สนามบินดอนเมือง... รอยังไงมันก็ไม่มารับท่านหรอกครับ!

5. จงใช้ "No Contact" เพื่อตัวเอง... ไม่ใช่เพื่อเขา

ดังนั้น ถ้าท่านจะใช้กฎ No Contact ขอให้ใช้มันด้วยเหตุผลที่ถูกต้องครับ อย่าหายไปเพื่อเรียกร้องความสนใจ อย่าหายไปเพื่อหวังให้เขากลับมา แต่จงหายไปเพื่อ "รักษาใจตัวเอง" จงหายไปเพื่อกอบกู้เศษซากความรู้สึกที่พังยับเยินกลับคืนมา หายไปเพื่อล้างพิษ (Detox) สารเคมีแห่งความเศร้าออกจากสมอง แล้วเดินหน้าต่อ (Move on) อย่างสง่าผ่าเผย!

ท่านมีค่ามากกว่าการเป็น "ตัวเลือก" หรือ "จุดพักรถ" ของใคร ท่านสมควรได้รับความรักที่ชัดเจนเหมือนภาพ 4K ไม่ใช่ความรักที่เบลอเหมือนกล้องวงจรปิดจับโจร!

บทสรุปส่งท้ายถึงมิตรรักแฟนคอลัมน์

ชีวิตคนเรามันสั้นเกินกว่าจะมานั่งเดาใจใครครับ ถ้าเขาไม่เห็นค่า ก็เชิดหน้าแล้วเดินออกมา การ "No Contact" คือกรรไกรที่ใช้ตัดพันธนาการ ไม่ใช่เชือกที่ใช้กระตุกเรียกใคร จงซื่อสัตย์กับตัวเอง ยอมรับความจริง แม้มันจะเจ็บปวดรวดร้าว แต่เชื่อผมเถอะครับ... เจ็บแล้วจบ ดีกว่าเจ็บระบบแล้วไม่จดจำ!

ขอให้ทุกท่านหลุดพ้นจากวงโคจร Situationship อันเลวร้าย แล้วไปเฉิดฉายในลีกที่ท่านเป็นตัวจริงครับ! สวัสดี!