-
จดหมายจากทางบ้าน: "พี่คะ... ผู้ชายคนนี้เขาเป็นมนุษย์หรือเอเลี่ยนคะ? ดีจนหนูระแวง
หนูติดตามพี่มานาน วันนี้หนูมีเรื่องจะสารภาพค่ะ คือหนูเพิ่งคบกับผู้ชายคนหนึ่งมาได้สักพัก แล้วเขามีพฤติกรรม "ประหลาด" มาก จนหนูทำตัวไม่ถูก คือหนูเคยคบแต่คนที่หนูต้องคอยลาก คอยจูง คอยตามล้างตามเช็ด แต่กับคนนี้... ไม่ใช่เลยค่ะ
พี่เชื่อไหมคะ ตั้งแต่คบกับเขา ชีวิตหนูเปลี่ยนไปเป็นคนละคน เขาไม่ได้เปย์หนูด้วยกระเป๋าแบรนด์เนมนะคะ แต่เขาเปย์ด้วย "โอกาส" เขาเป็นคนยุให้หนูไปสอบชิงทุนเรียนต่อ ทั้งที่หนูกลัวแทบตาย แต่เขานั่งติวให้หนูยันเช้า พอหนูสอบติด เขากระโดดดีใจยิ่งกว่าหนูอีก!
แล้วมีอยู่วันหนึ่ง รถหนูเสียกลางทางตอนตีสอง ฝนก็ตกหนัก หนูโทรหาเขาร้องไห้โฮ นึกว่าต้องโดนด่าแน่ๆ ที่ไม่ดูรถดีๆ แต่เขาขับรถฝ่าฝนมาหาหนูแบบไม่บ่นสักคำ มาถึงก็ไล่หนูไปนั่งในรถเขา แล้วเขาก็ยืนตากฝนคุยกับช่าง พอจัดการเสร็จ เขาหันมายิ้มแล้วบอกว่า "ฟาดเคราะห์นะ เดี๋ยวเลี้ยงหมูกระทะปลอบขวัญ" คือหนูงงมากค่ะพี่ ปกติต้องโดนซ้ำเติมไม่ใช่เหรอคะ?
ที่พีคสุดคือเวลาหนูอยู่กับเขา หนูเป็นตัวเองได้แบบสุดขั้ว หนูหน้าสด ใส่ชุดนอนเก่าๆ ขาดๆ นั่งแคะฟัน เขาก็มองหนูด้วยสายตาเอ็นดู (หรือเวทนาก็ไม่รู้) แล้วบอกว่า "น่ารักดีนะ เหมือนป้าขายส้มตำหน้าปากซอย" คือปากเขาหมานะพี่ แต่หนูรู้สึกอบอุ่นอย่างประหลาด รู้สึกเหมือนอยู่ "บ้าน" จริงๆ อย่างที่พี่เขียนไว้เป๊ะเลย
หนูเลยอยากถามพี่แอดมินค่ะว่า... หนูควรจะทำยังไงกับผู้ชายพันธุ์หายากคนนี้ดีคะ? หนูควรจะระแวงว่าเขามาหลอก หรือหนูควรจะรีบตะครุบไว้ดี กลัวตื่นมาแล้วพบว่าเป็นแค่ฝันค่ะพี่!
---
"เลิกสงสัย! แล้วรีบไปจุดธูปขอบคุณบรรพบุรุษเดี๋ยวนี้!"
อ่านจดหมายคุณน้องจบ พี่นี่อยากจะกรีดร้องเป็นภาษาสเปน! นี่คุณน้องไม่ได้เจอ "เอเลี่ยน" หรอกครับ แต่คุณน้องเจอ **"แรร์ไอเทม (Rare Item)"** ระดับตำนาน ที่มีโอกาสดรอปแค่ 0.01% ในเซิร์ฟเวอร์โลกมนุษย์!
จากที่คุณน้องเล่ามา เทียบกับคัมภีร์ **"๖ สัญญาณฟ้าประทาน"** ที่ผมเพิ่งร่ายยาวไป บอกเลยว่าผู้ชายคนนี้เก็บแต้มครบแทบทุกข้อ!
* **เขาพาคุณสอบชิงทุน** = *คู่หูนักไต่เขา* (ข้อ ๑) ชัดเจน!
* **เขาตากฝนซ่อมรถให้ ไม่ด่าซ้ำ** = *รถถังหุ้มเกราะ* (ข้อ ๒) ผ่านฉลุย!
* **เขารับสภาพป้าขายส้มตำของคุณได้** = *สแกนกรรมแล้วรับได้* (ข้อ ๕) เต็มสิบไม่หัก!
* **และคุณรู้สึกอบอุ่นเหมือนอยู่บ้าน** = *หลุมหลบภัยทางใจ* (ข้อ ๖) บิงโก!
**ถามใจตัวเองดูครับ...**
ชีวิตที่ผ่านมา คุณน้องอาจจะชินกับการ "วิ่งหนีระเบิด" ในสนามรบความรัก จนพอมาเจอ "หลุมหลบภัย" ที่เงียบสงบ คุณน้องเลยเกิดอาการ *Panic* ระแวงไปเองว่าเดี๋ยวระเบิดจะลงหรือเปล่า?
**คำแนะนำจากพี่ ฟันธงฉับๆ ตรงนี้เลยครับ:**
**"ล็อกเป้า แล้วยิงตาข่ายจับไว้แน่นๆ!"**
อย่าปล่อยให้หลุดมือเด็ดขาดครับคนแบบนี้! ในยุคที่คนเราคบกันฉาบฉวยยิ่งกว่าทิชชูเปียก การเจอคนที่พร้อมจะ "โตไปกับเรา" และ "ทุกข์ไปกับเรา" มันคือลาภอันประเสริฐยิ่งกว่าถูกหวยรางวัลที่หนึ่งชุดใหญ่
เลิกทำตัวเป็นนางเอกเอ็มวีที่ขี้ระแวง แล้วหันมาทำตัวเป็น **"พาร์ทเนอร์"** ที่ดีตอบแทนเขาบ้าง ความรักที่ดีมันคือการ *Give and Take* ครับ เมื่อเขาให้ความอบอุ่นเรามา เราก็ต้องเป็นบ้านที่ปลอดภัยให้เขาด้วยเช่นกัน
จงรักษาเขาไว้ประหนึ่ง **"วัตถุโบราณล้ำค่า"** ห้ามทำตกแตก ห้ามทิ้งขว้าง เพราะถ้าคุณน้องพลาดคนนี้ไป... พี่บอกเลยว่า พี่จะตามไปตีถึงบ้านโทษฐานที่ปล่อยของดีหลุดมือ!
ขอแสดงความยินดีด้วยครับ คุณน้องได้ก้าวออกจาก "นรกคนโสด" เข้าสู่ "วิมานคนมีคู่" อย่างสมบูรณ์แบบแล้ว! เชิญมีความสุขให้คนทั้งโลกหมั่นไส้ต่อไปเถิด!
**ด้วยความปรารถนาดี (และอิจฉาตาร้อนระดับสิบ)**
จดหมายจากทางบ้าน: "พี่คะ... ผู้ชายคนนี้เขาเป็นมนุษย์หรือเอเลี่ยนคะ? ดีจนหนูระแวง หนูติดตามพี่มานาน วันนี้หนูมีเรื่องจะสารภาพค่ะ คือหนูเพิ่งคบกับผู้ชายคนหนึ่งมาได้สักพัก แล้วเขามีพฤติกรรม "ประหลาด" มาก จนหนูทำตัวไม่ถูก คือหนูเคยคบแต่คนที่หนูต้องคอยลาก คอยจูง คอยตามล้างตามเช็ด แต่กับคนนี้... ไม่ใช่เลยค่ะ พี่เชื่อไหมคะ ตั้งแต่คบกับเขา ชีวิตหนูเปลี่ยนไปเป็นคนละคน เขาไม่ได้เปย์หนูด้วยกระเป๋าแบรนด์เนมนะคะ แต่เขาเปย์ด้วย "โอกาส" เขาเป็นคนยุให้หนูไปสอบชิงทุนเรียนต่อ ทั้งที่หนูกลัวแทบตาย แต่เขานั่งติวให้หนูยันเช้า พอหนูสอบติด เขากระโดดดีใจยิ่งกว่าหนูอีก! แล้วมีอยู่วันหนึ่ง รถหนูเสียกลางทางตอนตีสอง ฝนก็ตกหนัก หนูโทรหาเขาร้องไห้โฮ นึกว่าต้องโดนด่าแน่ๆ ที่ไม่ดูรถดีๆ แต่เขาขับรถฝ่าฝนมาหาหนูแบบไม่บ่นสักคำ มาถึงก็ไล่หนูไปนั่งในรถเขา แล้วเขาก็ยืนตากฝนคุยกับช่าง พอจัดการเสร็จ เขาหันมายิ้มแล้วบอกว่า "ฟาดเคราะห์นะ เดี๋ยวเลี้ยงหมูกระทะปลอบขวัญ" คือหนูงงมากค่ะพี่ ปกติต้องโดนซ้ำเติมไม่ใช่เหรอคะ? ที่พีคสุดคือเวลาหนูอยู่กับเขา หนูเป็นตัวเองได้แบบสุดขั้ว หนูหน้าสด ใส่ชุดนอนเก่าๆ ขาดๆ นั่งแคะฟัน เขาก็มองหนูด้วยสายตาเอ็นดู (หรือเวทนาก็ไม่รู้) แล้วบอกว่า "น่ารักดีนะ เหมือนป้าขายส้มตำหน้าปากซอย" คือปากเขาหมานะพี่ แต่หนูรู้สึกอบอุ่นอย่างประหลาด รู้สึกเหมือนอยู่ "บ้าน" จริงๆ อย่างที่พี่เขียนไว้เป๊ะเลย หนูเลยอยากถามพี่แอดมินค่ะว่า... หนูควรจะทำยังไงกับผู้ชายพันธุ์หายากคนนี้ดีคะ? หนูควรจะระแวงว่าเขามาหลอก หรือหนูควรจะรีบตะครุบไว้ดี กลัวตื่นมาแล้วพบว่าเป็นแค่ฝันค่ะพี่! --- "เลิกสงสัย! แล้วรีบไปจุดธูปขอบคุณบรรพบุรุษเดี๋ยวนี้!" อ่านจดหมายคุณน้องจบ พี่นี่อยากจะกรีดร้องเป็นภาษาสเปน! นี่คุณน้องไม่ได้เจอ "เอเลี่ยน" หรอกครับ แต่คุณน้องเจอ **"แรร์ไอเทม (Rare Item)"** ระดับตำนาน ที่มีโอกาสดรอปแค่ 0.01% ในเซิร์ฟเวอร์โลกมนุษย์! จากที่คุณน้องเล่ามา เทียบกับคัมภีร์ **"๖ สัญญาณฟ้าประทาน"** ที่ผมเพิ่งร่ายยาวไป บอกเลยว่าผู้ชายคนนี้เก็บแต้มครบแทบทุกข้อ! * **เขาพาคุณสอบชิงทุน** = *คู่หูนักไต่เขา* (ข้อ ๑) ชัดเจน! * **เขาตากฝนซ่อมรถให้ ไม่ด่าซ้ำ** = *รถถังหุ้มเกราะ* (ข้อ ๒) ผ่านฉลุย! * **เขารับสภาพป้าขายส้มตำของคุณได้** = *สแกนกรรมแล้วรับได้* (ข้อ ๕) เต็มสิบไม่หัก! * **และคุณรู้สึกอบอุ่นเหมือนอยู่บ้าน** = *หลุมหลบภัยทางใจ* (ข้อ ๖) บิงโก! **ถามใจตัวเองดูครับ...** ชีวิตที่ผ่านมา คุณน้องอาจจะชินกับการ "วิ่งหนีระเบิด" ในสนามรบความรัก จนพอมาเจอ "หลุมหลบภัย" ที่เงียบสงบ คุณน้องเลยเกิดอาการ *Panic* ระแวงไปเองว่าเดี๋ยวระเบิดจะลงหรือเปล่า? **คำแนะนำจากพี่ ฟันธงฉับๆ ตรงนี้เลยครับ:** **"ล็อกเป้า แล้วยิงตาข่ายจับไว้แน่นๆ!"** อย่าปล่อยให้หลุดมือเด็ดขาดครับคนแบบนี้! ในยุคที่คนเราคบกันฉาบฉวยยิ่งกว่าทิชชูเปียก การเจอคนที่พร้อมจะ "โตไปกับเรา" และ "ทุกข์ไปกับเรา" มันคือลาภอันประเสริฐยิ่งกว่าถูกหวยรางวัลที่หนึ่งชุดใหญ่ เลิกทำตัวเป็นนางเอกเอ็มวีที่ขี้ระแวง แล้วหันมาทำตัวเป็น **"พาร์ทเนอร์"** ที่ดีตอบแทนเขาบ้าง ความรักที่ดีมันคือการ *Give and Take* ครับ เมื่อเขาให้ความอบอุ่นเรามา เราก็ต้องเป็นบ้านที่ปลอดภัยให้เขาด้วยเช่นกัน จงรักษาเขาไว้ประหนึ่ง **"วัตถุโบราณล้ำค่า"** ห้ามทำตกแตก ห้ามทิ้งขว้าง เพราะถ้าคุณน้องพลาดคนนี้ไป... พี่บอกเลยว่า พี่จะตามไปตีถึงบ้านโทษฐานที่ปล่อยของดีหลุดมือ! ขอแสดงความยินดีด้วยครับ คุณน้องได้ก้าวออกจาก "นรกคนโสด" เข้าสู่ "วิมานคนมีคู่" อย่างสมบูรณ์แบบแล้ว! เชิญมีความสุขให้คนทั้งโลกหมั่นไส้ต่อไปเถิด! **ด้วยความปรารถนาดี (และอิจฉาตาร้อนระดับสิบ)**0 Comments 0 Shares 153 Views -
จดหมายจากทางบ้าน: "หรือฉันเป็นแค่นักจัดการอีเวนต์ ในชีวิตของเขา?"
หนูติดตามอ่านคอลัมน์พี่มานาน แต่วันนี้ไม่ไหวแล้วค่ะพี่ มันอัดอั้นตันใจ หนูมีเรื่องความรักสุดบัดซบอยากจะมาระบายให้พี่ฟัง คือหนูคบกับแฟนมาได้ 3 ปีแล้วค่ะพี่ ตลอดเวลาที่ผ่านมา หนูรู้สึกเหมือนหนูเป็นคนบ้าที่พยายามเข็นครกขึ้นภูเขาอยู่คนเดียว หนูทำทุกอย่างประหนึ่งเป็นผู้จัดการส่วนตัวของเขา ตั้งแต่เรื่องไม้จิ้มฟันยันเรือรบ
พี่เชื่อไหมคะว่า ทุกเช้าหนูต้องเป็นคนทักไลน์ไปก่อนเสมอ ถ้าวันไหนหนูไม่ทัก คือเงียบกริบเป็นป่าช้า อย่าหวังว่าเขาจะทักมาถามว่า "ตื่นยัง" หรือ "กินข้าวยัง" ไม่มีทางค่ะ! เรื่องเดต เรื่องเที่ยว ไม่ต้องพูดถึง หนูเป็นคนหาข้อมูล จองร้าน จองตั๋ว วางแผนการเดินทางเสร็จสรรพ เขาแค่หิ้วร่างไร้วิญญาณของเขาเดินตามหนูต้อยๆ เหมือนสัมภาระชิ้นหนึ่ง เวลาไปกินข้าว หนูถามว่า "กินไรดี?" คำตอบยอดฮิตคือ "อะไรก็ได้" แต่พอหนูเลือกร้านนั้นร้านนี้ นางก็ทำหน้าบอกบุญไม่รับ บ่นว่าร้อนบ้าง แพงบ้าง ไกลบ้าง คือหนูทำตัวไม่ถูกแล้วค่ะพี่
ที่หนักกว่านั้นคือเวลาหนูมีปัญหา ไม่ว่าจะเรื่องงานที่โดนเจ้านายด่า หรือเรื่องที่บ้าน หนูอยากได้กำลังใจ อยากระบายให้เขาฟัง เขากลับทำหน้าเหมือนหนูเป็นวิทยุที่เปิดทิ้งไว้แล้วสัญญาณขาดๆ หายๆ ฟังผ่านหูซ้ายทะลุหูขวา แถมบางทีสวนกลับมาว่า "คิดมากน่า รำคาญ อย่าเพิ่งดราม่าได้ป่ะ กำลังลงแรงค์ (เล่นเกม)" เจอแบบนี้หนูน้ำตาตกในเลยค่ะพี่ เหมือนหนูไม่มีตัวตนในโลกของเขาเลย
ล่าสุดวันครบรอบที่ผ่านมา หนูอุตส่าห์เซอร์ไพรส์ซื้อของขวัญราคาแพงให้เขา แต่พี่รู้ไหมคะว่าเขาให้อะไรหนู? เขาบอกว่า "ลืม... ไว้ค่อยพาไปกินหมูกระทะย้อนหลังนะ" จบข่าว! คือเขาไม่ได้มีความกระตือรือร้น หรือให้ความสำคัญกับหนูเลย เพื่อนชวนไปเตะบอลนี่วิ่งเร็วยิ่งกว่าเสือชีตาห์ แต่กับหนูต้องรอคิวว่างจากเพื่อน จากเกม จากการนอนของเขาก่อน หนูเหนื่อยมากค่ะพี่ เหนื่อยจนท้อ เหมือนแบตเตอรี่ที่ชาร์จไม่เข้าแล้ว ทุกวันนี้หนูถามตัวเองทุกวันว่าหนูจะมีแฟนไปทำไม ถ้ามีแล้วมันเหงากว่าตอนโสด หนูควรจะทำยังไงดีคะพี่ หนูควรจะกัดฟันแบกความสัมพันธ์นี้ต่อไปเผื่อเขาจะเห็นความดี หรือหนูควรจะเทเขาแล้วไปบวชชีหนีรักดีคะ ช่วยชี้ทางสว่างให้หนูทีค่ะ
........
"วางถุงกาว แล้วตั้งสติ... นี่แฟนหรือภาระสังคมครับ?"
โอ้โห... คุณน้องครับ! อ่านจบแล้วพี่อยากจะมอบโล่รางวัล "นักแบกทีมชาติไทย" ให้คุณน้องไปตั้งโชว์ที่บ้านจริงๆ พับผ่าสิ! นี่มันไม่ใช่ความรักแล้วครับคุณน้อง นี่มันคือการ "บำเพ็ญทุกขรกิริยา" ชัดๆ!
มาครับ... เดี๋ยวพี่จะช่วยถอดรหัสความซวยซ้ำซวยซ้อนนี้ให้ฟังทีละข้อ เอาให้ตาสว่างโร่เหมือนสปอร์ตไลท์กันไปเลย
๑. คุณไม่ใช่แฟน แต่คุณคือ "ออแกไนเซอร์" ส่วนตัว
การที่คุณน้องต้องเป็นคนคิด แพลน จอง จ่าย และลากสังขารเขาไปไหนมาไหนด้วยเนี่ย มันชัดเจนแล้วครับว่า เขาไม่ได้มองคุณน้องเป็นคนรักที่อยากใช้เวลาด้วย แต่เขามองคุณน้องเป็น "บริษัททัวร์เคลื่อนที่" ที่คอยอำนวยความสะดวกให้ชีวิตเขาหายเบื่อไปวันๆ การที่เขาบอกว่า "อะไรก็ได้" ไม่ได้แปลว่าเขาตามใจนะครับ แต่มันแปลว่า "ฉันไม่แคร์ จะไปหัวหกก้นขวิดที่ไหนก็เชิญ ขอแค่ฉันไม่ต้องใช้สมองคิดก็พอ"
๒. สัญญาณเตือนภัยระดับพายุเฮอริเคน: "รำคาญ"
คำว่า "รำคาญ" หรือ "อย่าดราม่า" เวลาที่แฟนเรากำลังทุกข์ใจเนี่ย มันคือคำพูดของคนใจดำอำมหิตครับ! คนรักกันเขาต้องเป็นเหมือน "ผ้าซับน้ำตา" ไม่ใช่ "น้ำเกลือราดแผล" การที่เขาเห็นความรู้สึกของคุณน้องเป็นเรื่องน่ารำคาญ เป็นอุปสรรคต่อการเล่นเกมของเขา นั่นแปลว่า "ป้อมในเกม ยังสำคัญกว่าความรู้สึกในใจคุณ" ครับ
๓. ความสำคัญลำดับสุดท้าย (ท้ายตาราง)
เพื่อนมาก่อน เกมมาก่อน การนอนมาก่อน ส่วนคุณน้อง... รอไปเถอะ! รอจนรากงอกเขาก็ไม่เห็นค่าหรอกครับ เพราะคุณน้องทำตัวเป็น "ของตาย" ที่วางอยู่ตรงไหนก็ได้ หิวเมื่อไหร่ก็แวะมา เหมือนร้านสะดวกซื้อที่เปิด 24 ชั่วโมง เขาเลยไม่จำเป็นต้องรักษา หรือดูแลอะไรคุณเลย เพราะเขามั่นใจว่าต่อให้เขาทำตัวแย่แค่ไหน คุณก็ยังจะทักไลน์ไปหาเขาตอนเช้าอยู่ดี!
ถามใจตัวเองดังๆ ครับคุณน้อง...
คุณน้องจะทนเป็น "นักแสดงตัวประกอบ" ที่ไม่มีบทพูด ในหนังชีวิตของเขาไปอีกนานแค่ไหน?
คุณน้องจะยอมจ่ายค่าสมาชิก "ชมรมคนรักข้างเดียว" ด้วยน้ำตาและความเหนื่อยล้าไปตลอดชีวิตหรือ?
คำแนะนำจากพี่ ฟันธงฉับๆ ตรงนี้เลยครับ:
"เทกระจาด แล้วสาดน้ำไล่ไปเลยครับ!"
อย่าไปเสียดายเวลา 3 ปีที่ผ่านมาครับ ให้คิดซะว่าเป็นเวรกรรมที่เราต้องชดใช้ แต่วันนี้... หมดเวรหมดกรรมแล้ว! การที่คุณน้องแบกเขาไว้ มันไม่ได้ทำให้เขารักคุณน้องมากขึ้นหรอกครับ แต่มันทำให้เขา "เคยตัว" และกลายเป็นง่อยทางความรู้สึก
หยุดทัก หยุดชวน หยุดเปย์ หยุดทุกอย่าง! ลองดูสิว่าถ้าเราหายไป เขาจะตามไหม? ถ้าเขาไม่ตาม (ซึ่งพี่มั่นใจว่า 99.99% เขาไม่ตาม) นั่นแหละคือคำตอบที่ชัดเจนที่สุดว่า "เขาไม่ได้รักเรา เขาแค่รักความสะดวกสบายที่มีเราทำให้"
เลิกเป็น "เดอะแบก" แล้วกลับมาเป็น "เดอะเบสต์" ในเวอร์ชันของตัวเองเถอะครับคุณน้อง เอาเวลาที่ไปวางแผนเที่ยวให้เขา มาวางแผนชีวิตตัวเอง เอาเงินที่ซื้อของขวัญให้เขา มาเปย์ความสุขให้ตัวเอง เชื่อพี่เถอะครับ การอยู่คนเดียวแบบสวยๆ รวยๆ มันมีความสุขกว่าการมีแฟนที่เหมือนมี "เจ้ากรรมนายเวร" ติดตามตัวเป็นไหนๆ
โลกนี้กว้างใหญ่ครับ ผู้ชายดีๆ ที่พร้อมจะ "ช่วยกันพายเรือ" ยังมีอีกเยอะ อย่าจมปลักอยู่กับเรือรั่วๆ ลำนี้เลย โดดลงน้ำแล้วว่ายหนีออกมาเถอะครับ ฝั่งอยู่ข้างหน้านี้เอง!จดหมายจากทางบ้าน: "หรือฉันเป็นแค่นักจัดการอีเวนต์ ในชีวิตของเขา?" หนูติดตามอ่านคอลัมน์พี่มานาน แต่วันนี้ไม่ไหวแล้วค่ะพี่ มันอัดอั้นตันใจ หนูมีเรื่องความรักสุดบัดซบอยากจะมาระบายให้พี่ฟัง คือหนูคบกับแฟนมาได้ 3 ปีแล้วค่ะพี่ ตลอดเวลาที่ผ่านมา หนูรู้สึกเหมือนหนูเป็นคนบ้าที่พยายามเข็นครกขึ้นภูเขาอยู่คนเดียว หนูทำทุกอย่างประหนึ่งเป็นผู้จัดการส่วนตัวของเขา ตั้งแต่เรื่องไม้จิ้มฟันยันเรือรบ พี่เชื่อไหมคะว่า ทุกเช้าหนูต้องเป็นคนทักไลน์ไปก่อนเสมอ ถ้าวันไหนหนูไม่ทัก คือเงียบกริบเป็นป่าช้า อย่าหวังว่าเขาจะทักมาถามว่า "ตื่นยัง" หรือ "กินข้าวยัง" ไม่มีทางค่ะ! เรื่องเดต เรื่องเที่ยว ไม่ต้องพูดถึง หนูเป็นคนหาข้อมูล จองร้าน จองตั๋ว วางแผนการเดินทางเสร็จสรรพ เขาแค่หิ้วร่างไร้วิญญาณของเขาเดินตามหนูต้อยๆ เหมือนสัมภาระชิ้นหนึ่ง เวลาไปกินข้าว หนูถามว่า "กินไรดี?" คำตอบยอดฮิตคือ "อะไรก็ได้" แต่พอหนูเลือกร้านนั้นร้านนี้ นางก็ทำหน้าบอกบุญไม่รับ บ่นว่าร้อนบ้าง แพงบ้าง ไกลบ้าง คือหนูทำตัวไม่ถูกแล้วค่ะพี่ ที่หนักกว่านั้นคือเวลาหนูมีปัญหา ไม่ว่าจะเรื่องงานที่โดนเจ้านายด่า หรือเรื่องที่บ้าน หนูอยากได้กำลังใจ อยากระบายให้เขาฟัง เขากลับทำหน้าเหมือนหนูเป็นวิทยุที่เปิดทิ้งไว้แล้วสัญญาณขาดๆ หายๆ ฟังผ่านหูซ้ายทะลุหูขวา แถมบางทีสวนกลับมาว่า "คิดมากน่า รำคาญ อย่าเพิ่งดราม่าได้ป่ะ กำลังลงแรงค์ (เล่นเกม)" เจอแบบนี้หนูน้ำตาตกในเลยค่ะพี่ เหมือนหนูไม่มีตัวตนในโลกของเขาเลย ล่าสุดวันครบรอบที่ผ่านมา หนูอุตส่าห์เซอร์ไพรส์ซื้อของขวัญราคาแพงให้เขา แต่พี่รู้ไหมคะว่าเขาให้อะไรหนู? เขาบอกว่า "ลืม... ไว้ค่อยพาไปกินหมูกระทะย้อนหลังนะ" จบข่าว! คือเขาไม่ได้มีความกระตือรือร้น หรือให้ความสำคัญกับหนูเลย เพื่อนชวนไปเตะบอลนี่วิ่งเร็วยิ่งกว่าเสือชีตาห์ แต่กับหนูต้องรอคิวว่างจากเพื่อน จากเกม จากการนอนของเขาก่อน หนูเหนื่อยมากค่ะพี่ เหนื่อยจนท้อ เหมือนแบตเตอรี่ที่ชาร์จไม่เข้าแล้ว ทุกวันนี้หนูถามตัวเองทุกวันว่าหนูจะมีแฟนไปทำไม ถ้ามีแล้วมันเหงากว่าตอนโสด หนูควรจะทำยังไงดีคะพี่ หนูควรจะกัดฟันแบกความสัมพันธ์นี้ต่อไปเผื่อเขาจะเห็นความดี หรือหนูควรจะเทเขาแล้วไปบวชชีหนีรักดีคะ ช่วยชี้ทางสว่างให้หนูทีค่ะ ........ "วางถุงกาว แล้วตั้งสติ... นี่แฟนหรือภาระสังคมครับ?" โอ้โห... คุณน้องครับ! อ่านจบแล้วพี่อยากจะมอบโล่รางวัล "นักแบกทีมชาติไทย" ให้คุณน้องไปตั้งโชว์ที่บ้านจริงๆ พับผ่าสิ! นี่มันไม่ใช่ความรักแล้วครับคุณน้อง นี่มันคือการ "บำเพ็ญทุกขรกิริยา" ชัดๆ! มาครับ... เดี๋ยวพี่จะช่วยถอดรหัสความซวยซ้ำซวยซ้อนนี้ให้ฟังทีละข้อ เอาให้ตาสว่างโร่เหมือนสปอร์ตไลท์กันไปเลย ๑. คุณไม่ใช่แฟน แต่คุณคือ "ออแกไนเซอร์" ส่วนตัว การที่คุณน้องต้องเป็นคนคิด แพลน จอง จ่าย และลากสังขารเขาไปไหนมาไหนด้วยเนี่ย มันชัดเจนแล้วครับว่า เขาไม่ได้มองคุณน้องเป็นคนรักที่อยากใช้เวลาด้วย แต่เขามองคุณน้องเป็น "บริษัททัวร์เคลื่อนที่" ที่คอยอำนวยความสะดวกให้ชีวิตเขาหายเบื่อไปวันๆ การที่เขาบอกว่า "อะไรก็ได้" ไม่ได้แปลว่าเขาตามใจนะครับ แต่มันแปลว่า "ฉันไม่แคร์ จะไปหัวหกก้นขวิดที่ไหนก็เชิญ ขอแค่ฉันไม่ต้องใช้สมองคิดก็พอ" ๒. สัญญาณเตือนภัยระดับพายุเฮอริเคน: "รำคาญ" คำว่า "รำคาญ" หรือ "อย่าดราม่า" เวลาที่แฟนเรากำลังทุกข์ใจเนี่ย มันคือคำพูดของคนใจดำอำมหิตครับ! คนรักกันเขาต้องเป็นเหมือน "ผ้าซับน้ำตา" ไม่ใช่ "น้ำเกลือราดแผล" การที่เขาเห็นความรู้สึกของคุณน้องเป็นเรื่องน่ารำคาญ เป็นอุปสรรคต่อการเล่นเกมของเขา นั่นแปลว่า "ป้อมในเกม ยังสำคัญกว่าความรู้สึกในใจคุณ" ครับ ๓. ความสำคัญลำดับสุดท้าย (ท้ายตาราง) เพื่อนมาก่อน เกมมาก่อน การนอนมาก่อน ส่วนคุณน้อง... รอไปเถอะ! รอจนรากงอกเขาก็ไม่เห็นค่าหรอกครับ เพราะคุณน้องทำตัวเป็น "ของตาย" ที่วางอยู่ตรงไหนก็ได้ หิวเมื่อไหร่ก็แวะมา เหมือนร้านสะดวกซื้อที่เปิด 24 ชั่วโมง เขาเลยไม่จำเป็นต้องรักษา หรือดูแลอะไรคุณเลย เพราะเขามั่นใจว่าต่อให้เขาทำตัวแย่แค่ไหน คุณก็ยังจะทักไลน์ไปหาเขาตอนเช้าอยู่ดี! ถามใจตัวเองดังๆ ครับคุณน้อง... คุณน้องจะทนเป็น "นักแสดงตัวประกอบ" ที่ไม่มีบทพูด ในหนังชีวิตของเขาไปอีกนานแค่ไหน? คุณน้องจะยอมจ่ายค่าสมาชิก "ชมรมคนรักข้างเดียว" ด้วยน้ำตาและความเหนื่อยล้าไปตลอดชีวิตหรือ? คำแนะนำจากพี่ ฟันธงฉับๆ ตรงนี้เลยครับ: "เทกระจาด แล้วสาดน้ำไล่ไปเลยครับ!" อย่าไปเสียดายเวลา 3 ปีที่ผ่านมาครับ ให้คิดซะว่าเป็นเวรกรรมที่เราต้องชดใช้ แต่วันนี้... หมดเวรหมดกรรมแล้ว! การที่คุณน้องแบกเขาไว้ มันไม่ได้ทำให้เขารักคุณน้องมากขึ้นหรอกครับ แต่มันทำให้เขา "เคยตัว" และกลายเป็นง่อยทางความรู้สึก หยุดทัก หยุดชวน หยุดเปย์ หยุดทุกอย่าง! ลองดูสิว่าถ้าเราหายไป เขาจะตามไหม? ถ้าเขาไม่ตาม (ซึ่งพี่มั่นใจว่า 99.99% เขาไม่ตาม) นั่นแหละคือคำตอบที่ชัดเจนที่สุดว่า "เขาไม่ได้รักเรา เขาแค่รักความสะดวกสบายที่มีเราทำให้" เลิกเป็น "เดอะแบก" แล้วกลับมาเป็น "เดอะเบสต์" ในเวอร์ชันของตัวเองเถอะครับคุณน้อง เอาเวลาที่ไปวางแผนเที่ยวให้เขา มาวางแผนชีวิตตัวเอง เอาเงินที่ซื้อของขวัญให้เขา มาเปย์ความสุขให้ตัวเอง เชื่อพี่เถอะครับ การอยู่คนเดียวแบบสวยๆ รวยๆ มันมีความสุขกว่าการมีแฟนที่เหมือนมี "เจ้ากรรมนายเวร" ติดตามตัวเป็นไหนๆ โลกนี้กว้างใหญ่ครับ ผู้ชายดีๆ ที่พร้อมจะ "ช่วยกันพายเรือ" ยังมีอีกเยอะ อย่าจมปลักอยู่กับเรือรั่วๆ ลำนี้เลย โดดลงน้ำแล้วว่ายหนีออกมาเถอะครับ ฝั่งอยู่ข้างหน้านี้เอง!0 Comments 0 Shares 139 Views -
จดหมายจากทางบ้าน: "เมื่อฉันเป็นได้แค่ร่างทรง ของคนรักเก่าที่เขาลืมไม่ลง"
หนูมีเรื่องอัดอั้นตันใจจนอกจะระเบิด อยากจะระบายให้พี่ฟังและขอคำปรึกษาค่ะ คือเรื่องมันมีอยู่ว่า หนูคบกับแฟนคนปัจจุบันมาได้เกือบปีแล้วค่ะ ช่วงแรกๆ อะไรมันก็ดูดีไปหมดเหมือนทุ่งลาเวนเดอร์ยามเช้า เขาดูเอาใจใส่ ดูรักหนูมากจนหนูตายใจ คิดว่าคนนี้แหละคือ "ตัวจริง" ที่ฟ้าประทานมาให้ แต่พอคบกันไปสักพัก หนูก็เริ่มรู้สึกทะแม่งๆ เหมือนมีวิญญาณที่สามคอยตามหลอกหลอนเราสองคนอยู่ตลอดเวลา ซึ่งวิญญาณที่ว่านั่นก็ไม่ใช่ใครที่ไหนหรอกค่ะ ก็คือ "แฟนเก่า" ของเขานั่นเอง
พี่แอดมินคะ มันเจ็บจนจุกเลยค่ะ เวลาที่เรานั่งกินข้าวด้วยกัน แล้วอยู่ๆ เขาก็พูดขึ้นมาว่า "เมนูนี้ร้านนี้ทำไม่อร่อยเลยนะ เมื่อก่อนที่พี่มากินกับน้อง... (ชื่อแฟนเก่า) ร้านนั้นเขาทำอร่อยกว่านี้เยอะ" คือหนูฟังแล้วหนูหน้าชาเลยค่ะ ข้าวที่เคี้ยวอยู่แทบจะพุ่งออกมา นี่หนูมาเดตกับเขานะคะ ไม่ใช่มานั่งฟังสารคดีรำลึกความหลัง! หนักกว่านั้นคือในรถของเขา พี่เชื่อไหมคะว่าเขายังเก็บตุ๊กตาหน้ารถตัวเน่าๆ ที่แฟนเก่าเคยซื้อให้ไว้อยู่เลย พอหนูถามว่าทิ้งไหมหรือเก็บลงกล่องไหม เขาก็ทำหน้าหงุดหงิดใส่ แล้วบอกว่า "โธ่... มันก็แค่ของ จะคิดมากไปทำไม ก็วางไว้อย่างนั้นแหละ" แต่สายตาที่เขามองตุ๊กตาตัวนั้น มันอ่อนโยนยิ่งกว่าตอนมองหน้าหนูอีกค่ะ
ยิ่งไปกว่านั้นนะคะพี่ พักหลังมานี้เขาเริ่มจะเปลี่ยนหนูให้กลายเป็นคนอื่น เขาชอบซื้อเสื้อผ้าสไตล์ที่หนูไม่เคยใส่มาให้ แล้วบอกว่า "ลองใส่แบบนี้สิ น่ารักดีนะ ดูเรียบร้อยเหมือน..." คือเขาไม่ได้เอ่ยชื่อออกมาตรงๆ หรอกค่ะ แต่หนูรู้ดีว่าสไตล์นี้มันคือสไตล์ของแฟนเก่าเขาชัดๆ หนูรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นตุ๊กตาที่เขาพยายามจะปั้นแต่งให้เหมือนคนในอดีตที่เขาโหยหา ทุกครั้งที่หนูพยายามชวนคุยเรื่องอนาคต เรื่องแต่งงาน หรือเรื่องสร้างครอบครัว เขาก็จะเปลี่ยนเรื่องทันที ทำเป็นเฉไฉไปเรื่องงานบ้าง เรื่องเศรษฐกิจบ้าง เหมือนคนกลัวความจริง อาการเขาออกชัดมากจนหนูเริ่มท้อใจแล้วค่ะ
ล่าสุดที่ทำเอาหนูน้ำตาตกใน คือวันครบรอบของเราที่ผ่านมา หนูอุตส่าห์จองร้านอาหารหรู เตรียมเซอร์ไพรส์ให้เขา แต่เขากลับนั่งจ้องโทรศัพท์ทั้งคืน พอหนูแอบชำเลืองมอง ก็เห็นว่าเขากำลังส่องเฟซบุ๊กแฟนเก่า ดูรูปเก่าๆ ของผู้หญิงคนนั้น แล้วทำหน้าเศร้าเหมือนคนโลกแตก คือวินาทีนั้นหนูรู้สึกเหมือนตัวเองไร้ตัวตน เป็นอากาศธาตุที่เขามองผ่านไปเฉยๆ ทั้งที่ตัวเขานั่งอยู่ข้างหนูแท้ๆ แต่ใจเขาเหมือนลอยข้ามทวีปไปหาคนอื่น หนูเจ็บจนไม่รู้จะบรรยายยังไงแล้วค่ะพี่ หนูรักเขามากนะคะ ทุ่มเทให้เขาทุกอย่าง แต่เหมือนยิ่งทำดีเท่าไหร่ หนูก็ยิ่งแพ้คนในใจเขาอยู่ดี หนูควรจะทำยังไงดีคะพี่แอดมิน หนูควรจะทนอยู่เพื่อรอวันที่เขาลืมคนเก่าได้ หรือหนูควรจะถอยออกมาดีคะ ช่วยเตือนสติหนูทีค่ะ ตอนนี้หนูมืดแปดด้านไปหมดแล้ว
---
"ตื่นค่ะลูกสาว! นี่สนามรัก ไม่ใช่พิพิธภัณฑ์รำลึกอดีต"
**โอ้โห... อ่านจบแล้วผมอยากจะขอยาดมสักโหลมาอัดจมูก!**
ก่อนอื่นขอดึงสติคุณน้องหนูเจ้าของจดหมาย และท่านผู้ชมทางบ้านทุกท่านก่อนเลยนะครับ หายใจเข้าลึกๆ แล้วฟังผมให้ดี... เรื่องที่คุณน้องเล่ามาเนี่ย มันไม่ใช่ "นิยายรักโรแมนติก" แต่มันคือ **"หนังสยองขวัญ"** ชัดๆ!
จากอาการที่เล่ามา ทั้งเรื่องปากสว่างพูดถึงแต่คนเก่า เก็บของดูต่างหน้าเยี่ยงวัตถุโบราณล้ำค่า และพยายามจะจับคุณยัดลงในแม่พิมพ์ของแฟนเก่าเนี่ย... บอกได้คำเดียวสั้นๆ เลยครับว่า เขาไม่ได้มองคุณเป็น "แฟนใหม่" หรอกครับ แต่เขามองคุณเป็น **"ยาลดไข้"** กินแก้ปวดหัว แก้เหงา ระหว่างที่ใจเขายังอักเสบจากรักครั้งเก่าต่างหาก!
คุณน้องครับ... การที่เขานั่งกินข้าวกับคุณ แต่ปากพร่ำเพ้อถึงรสชาติร้านที่เคยกินกับแฟนเก่า มันคือการเสียมารยาทระดับชาติ! เปรียบเสมือนนักบอลที่ลงสนามให้สโมสรใหม่ แต่ดันใส่เสื้อทีมเก่าลงมาเตะ มันใช้ไม่ได้! นี่คือการไม่ให้เกียรติคนที่อยู่ตรงหน้าอย่างรุนแรง
แล้วเรื่องเสื้อผ้าหน้าผมเนี่ย... ฟังแล้วของขึ้น! คุณเป็นมนุษย์นะครับ ไม่ใช่ **"อะไหล่รถยนต์"** ที่จะมาถอดเปลี่ยนเทียบรุ่นให้เหมือนของเดิมได้ คุณมีจิตวิญญาณ มีรสนิยม และมีคุณค่าในแบบของคุณเอง การที่เขาพยายามเปลี่ยนคุณ ให้กลายเป็นเงาของใครอีกคน มันแสดงว่า "เขาไม่ได้รักคุณที่ตัวตนของคุณเลย" เขาแค่รักภาพจำในอดีต และใช้ร่างกายของคุณเป็นที่ฉายภาพโฮโลแกรมของคนรักเก่าเท่านั้นเอง
**ถามใจตัวเองดูดีๆ ครับแม่นาง...**
คุณยอมทุ่มเทความรักระดับพรีเมียม ให้กับคนที่ตอบแทนคุณด้วยเศษใจแบบนี้จริงๆ หรือ?
คุณยอมเป็น "ตัวสำรอง" ที่นั่งตบยุงอยู่ข้างสนาม รอให้เขาเรียกใช้เวลาเจ็บมาจากตัวจริง (ในจินตนาการ) อย่างนั้นหรือ?
**คำแนะนำจากผม ฟันธงฉับๆ ตรงนี้เลยครับ:**
**"แจกใบแดง แล้วไล่ออกจากสนามชีวิตไปซะ!"**
อย่าไปหวังลมๆ แล้งๆ ว่าความดีของคุณจะชนะใจเขาได้ เพราะในสนามรบแห่งความทรงจำ... **"คนที่ตายไปแล้ว(จากชีวิตเขา) มักจะชนะคนที่ยังมีชีวิตอยู่เสมอ"** ตราบใดที่เขายังไม่ยอม "มูฟออน" (ขออภัยที่ต้องใช้คำฝรั่ง แต่มันตรงตัวที่สุด คือการก้าวเดินต่อไปข้างหน้า) เขาก็ไม่มีวันเห็นค่าของคุณหรอกครับ
เลิกหลอกตัวเองว่าเดี๋ยวเขาก็ลืม เลิกเป็นศาลาพักใจให้คนที่ไม่เห็นค่า เก็บกระเป๋า เก็บศักดิ์ศรี แล้วเดินออกมาสวยๆ เชิดหน้าใส่เลยครับ! โลกนี้ยังมีผู้ชายอีกเป็นล้าน ที่พร้อมจะรักคุณในแบบที่คุณเป็น พร้อมจะสร้างความทรงจำใหม่ๆ โดยไม่ต้องมีผีแฟนเก่ามาตามหลอกหลอน
เจ็บครั้งเดียวแล้วจบ ดีกว่าเจ็บเรื้อรังทางความรู้สึกนะครับคุณน้อง เชื่อผมเถอะ...
ขอเป็นกำลังใจให้คุณน้องก้าวออกมาสู่แสงสว่างได้ไวๆ นะครับ รักตัวเองให้มากๆ เพราะคุณคือ "นางเอก" ในชีวิตจริง ไม่ใช่นักแสดงแทนของใคร!
ด้วยความปรารถนาดีจดหมายจากทางบ้าน: "เมื่อฉันเป็นได้แค่ร่างทรง ของคนรักเก่าที่เขาลืมไม่ลง" หนูมีเรื่องอัดอั้นตันใจจนอกจะระเบิด อยากจะระบายให้พี่ฟังและขอคำปรึกษาค่ะ คือเรื่องมันมีอยู่ว่า หนูคบกับแฟนคนปัจจุบันมาได้เกือบปีแล้วค่ะ ช่วงแรกๆ อะไรมันก็ดูดีไปหมดเหมือนทุ่งลาเวนเดอร์ยามเช้า เขาดูเอาใจใส่ ดูรักหนูมากจนหนูตายใจ คิดว่าคนนี้แหละคือ "ตัวจริง" ที่ฟ้าประทานมาให้ แต่พอคบกันไปสักพัก หนูก็เริ่มรู้สึกทะแม่งๆ เหมือนมีวิญญาณที่สามคอยตามหลอกหลอนเราสองคนอยู่ตลอดเวลา ซึ่งวิญญาณที่ว่านั่นก็ไม่ใช่ใครที่ไหนหรอกค่ะ ก็คือ "แฟนเก่า" ของเขานั่นเอง พี่แอดมินคะ มันเจ็บจนจุกเลยค่ะ เวลาที่เรานั่งกินข้าวด้วยกัน แล้วอยู่ๆ เขาก็พูดขึ้นมาว่า "เมนูนี้ร้านนี้ทำไม่อร่อยเลยนะ เมื่อก่อนที่พี่มากินกับน้อง... (ชื่อแฟนเก่า) ร้านนั้นเขาทำอร่อยกว่านี้เยอะ" คือหนูฟังแล้วหนูหน้าชาเลยค่ะ ข้าวที่เคี้ยวอยู่แทบจะพุ่งออกมา นี่หนูมาเดตกับเขานะคะ ไม่ใช่มานั่งฟังสารคดีรำลึกความหลัง! หนักกว่านั้นคือในรถของเขา พี่เชื่อไหมคะว่าเขายังเก็บตุ๊กตาหน้ารถตัวเน่าๆ ที่แฟนเก่าเคยซื้อให้ไว้อยู่เลย พอหนูถามว่าทิ้งไหมหรือเก็บลงกล่องไหม เขาก็ทำหน้าหงุดหงิดใส่ แล้วบอกว่า "โธ่... มันก็แค่ของ จะคิดมากไปทำไม ก็วางไว้อย่างนั้นแหละ" แต่สายตาที่เขามองตุ๊กตาตัวนั้น มันอ่อนโยนยิ่งกว่าตอนมองหน้าหนูอีกค่ะ ยิ่งไปกว่านั้นนะคะพี่ พักหลังมานี้เขาเริ่มจะเปลี่ยนหนูให้กลายเป็นคนอื่น เขาชอบซื้อเสื้อผ้าสไตล์ที่หนูไม่เคยใส่มาให้ แล้วบอกว่า "ลองใส่แบบนี้สิ น่ารักดีนะ ดูเรียบร้อยเหมือน..." คือเขาไม่ได้เอ่ยชื่อออกมาตรงๆ หรอกค่ะ แต่หนูรู้ดีว่าสไตล์นี้มันคือสไตล์ของแฟนเก่าเขาชัดๆ หนูรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นตุ๊กตาที่เขาพยายามจะปั้นแต่งให้เหมือนคนในอดีตที่เขาโหยหา ทุกครั้งที่หนูพยายามชวนคุยเรื่องอนาคต เรื่องแต่งงาน หรือเรื่องสร้างครอบครัว เขาก็จะเปลี่ยนเรื่องทันที ทำเป็นเฉไฉไปเรื่องงานบ้าง เรื่องเศรษฐกิจบ้าง เหมือนคนกลัวความจริง อาการเขาออกชัดมากจนหนูเริ่มท้อใจแล้วค่ะ ล่าสุดที่ทำเอาหนูน้ำตาตกใน คือวันครบรอบของเราที่ผ่านมา หนูอุตส่าห์จองร้านอาหารหรู เตรียมเซอร์ไพรส์ให้เขา แต่เขากลับนั่งจ้องโทรศัพท์ทั้งคืน พอหนูแอบชำเลืองมอง ก็เห็นว่าเขากำลังส่องเฟซบุ๊กแฟนเก่า ดูรูปเก่าๆ ของผู้หญิงคนนั้น แล้วทำหน้าเศร้าเหมือนคนโลกแตก คือวินาทีนั้นหนูรู้สึกเหมือนตัวเองไร้ตัวตน เป็นอากาศธาตุที่เขามองผ่านไปเฉยๆ ทั้งที่ตัวเขานั่งอยู่ข้างหนูแท้ๆ แต่ใจเขาเหมือนลอยข้ามทวีปไปหาคนอื่น หนูเจ็บจนไม่รู้จะบรรยายยังไงแล้วค่ะพี่ หนูรักเขามากนะคะ ทุ่มเทให้เขาทุกอย่าง แต่เหมือนยิ่งทำดีเท่าไหร่ หนูก็ยิ่งแพ้คนในใจเขาอยู่ดี หนูควรจะทำยังไงดีคะพี่แอดมิน หนูควรจะทนอยู่เพื่อรอวันที่เขาลืมคนเก่าได้ หรือหนูควรจะถอยออกมาดีคะ ช่วยเตือนสติหนูทีค่ะ ตอนนี้หนูมืดแปดด้านไปหมดแล้ว --- "ตื่นค่ะลูกสาว! นี่สนามรัก ไม่ใช่พิพิธภัณฑ์รำลึกอดีต" **โอ้โห... อ่านจบแล้วผมอยากจะขอยาดมสักโหลมาอัดจมูก!** ก่อนอื่นขอดึงสติคุณน้องหนูเจ้าของจดหมาย และท่านผู้ชมทางบ้านทุกท่านก่อนเลยนะครับ หายใจเข้าลึกๆ แล้วฟังผมให้ดี... เรื่องที่คุณน้องเล่ามาเนี่ย มันไม่ใช่ "นิยายรักโรแมนติก" แต่มันคือ **"หนังสยองขวัญ"** ชัดๆ! จากอาการที่เล่ามา ทั้งเรื่องปากสว่างพูดถึงแต่คนเก่า เก็บของดูต่างหน้าเยี่ยงวัตถุโบราณล้ำค่า และพยายามจะจับคุณยัดลงในแม่พิมพ์ของแฟนเก่าเนี่ย... บอกได้คำเดียวสั้นๆ เลยครับว่า เขาไม่ได้มองคุณเป็น "แฟนใหม่" หรอกครับ แต่เขามองคุณเป็น **"ยาลดไข้"** กินแก้ปวดหัว แก้เหงา ระหว่างที่ใจเขายังอักเสบจากรักครั้งเก่าต่างหาก! คุณน้องครับ... การที่เขานั่งกินข้าวกับคุณ แต่ปากพร่ำเพ้อถึงรสชาติร้านที่เคยกินกับแฟนเก่า มันคือการเสียมารยาทระดับชาติ! เปรียบเสมือนนักบอลที่ลงสนามให้สโมสรใหม่ แต่ดันใส่เสื้อทีมเก่าลงมาเตะ มันใช้ไม่ได้! นี่คือการไม่ให้เกียรติคนที่อยู่ตรงหน้าอย่างรุนแรง แล้วเรื่องเสื้อผ้าหน้าผมเนี่ย... ฟังแล้วของขึ้น! คุณเป็นมนุษย์นะครับ ไม่ใช่ **"อะไหล่รถยนต์"** ที่จะมาถอดเปลี่ยนเทียบรุ่นให้เหมือนของเดิมได้ คุณมีจิตวิญญาณ มีรสนิยม และมีคุณค่าในแบบของคุณเอง การที่เขาพยายามเปลี่ยนคุณ ให้กลายเป็นเงาของใครอีกคน มันแสดงว่า "เขาไม่ได้รักคุณที่ตัวตนของคุณเลย" เขาแค่รักภาพจำในอดีต และใช้ร่างกายของคุณเป็นที่ฉายภาพโฮโลแกรมของคนรักเก่าเท่านั้นเอง **ถามใจตัวเองดูดีๆ ครับแม่นาง...** คุณยอมทุ่มเทความรักระดับพรีเมียม ให้กับคนที่ตอบแทนคุณด้วยเศษใจแบบนี้จริงๆ หรือ? คุณยอมเป็น "ตัวสำรอง" ที่นั่งตบยุงอยู่ข้างสนาม รอให้เขาเรียกใช้เวลาเจ็บมาจากตัวจริง (ในจินตนาการ) อย่างนั้นหรือ? **คำแนะนำจากผม ฟันธงฉับๆ ตรงนี้เลยครับ:** **"แจกใบแดง แล้วไล่ออกจากสนามชีวิตไปซะ!"** อย่าไปหวังลมๆ แล้งๆ ว่าความดีของคุณจะชนะใจเขาได้ เพราะในสนามรบแห่งความทรงจำ... **"คนที่ตายไปแล้ว(จากชีวิตเขา) มักจะชนะคนที่ยังมีชีวิตอยู่เสมอ"** ตราบใดที่เขายังไม่ยอม "มูฟออน" (ขออภัยที่ต้องใช้คำฝรั่ง แต่มันตรงตัวที่สุด คือการก้าวเดินต่อไปข้างหน้า) เขาก็ไม่มีวันเห็นค่าของคุณหรอกครับ เลิกหลอกตัวเองว่าเดี๋ยวเขาก็ลืม เลิกเป็นศาลาพักใจให้คนที่ไม่เห็นค่า เก็บกระเป๋า เก็บศักดิ์ศรี แล้วเดินออกมาสวยๆ เชิดหน้าใส่เลยครับ! โลกนี้ยังมีผู้ชายอีกเป็นล้าน ที่พร้อมจะรักคุณในแบบที่คุณเป็น พร้อมจะสร้างความทรงจำใหม่ๆ โดยไม่ต้องมีผีแฟนเก่ามาตามหลอกหลอน เจ็บครั้งเดียวแล้วจบ ดีกว่าเจ็บเรื้อรังทางความรู้สึกนะครับคุณน้อง เชื่อผมเถอะ... ขอเป็นกำลังใจให้คุณน้องก้าวออกมาสู่แสงสว่างได้ไวๆ นะครับ รักตัวเองให้มากๆ เพราะคุณคือ "นางเอก" ในชีวิตจริง ไม่ใช่นักแสดงแทนของใคร! ด้วยความปรารถนาดี0 Comments 0 Shares 152 Views -
"พี่แอดมินคะ หนูมีเรื่องจะเล่า คือหนูอึดอัดจนอกจะแตกตายอยู่แล้วค่ะ แฟนหนูนะพี่ แรกๆ คบกันเขาก็ดูเป็นผู้ใหญ่ดีหรอก ใส่ใจดูแลดีมาก แต่พอนานวันเข้า หนูเริ่มรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังเข้าคุกมากกว่ามีแฟนค่ะพี่ คือเขาเป็นคนที่เป๊ะเรื่องเงินเวอร์วังอลังการมาก ไม่ใช่แค่ประหยัดนะคะพี่ แต่มันคือการจับผิด! อย่างวันก่อนหนูแวะเซเว่นซื้อน้ำปลาเข้าห้องกับขนมนิดหน่อย เขาก็ขอดูใบเสร็จ แล้วถามซักไซ้ไล่เลียงว่าทำไมซื้อยี่ห้อนี้ ทำไมไม่รอป้ายเหลือง เงินทอนหายไปไหนบาทนึง คือหนูทำงานหาเงินเองนะพี่ ไม่ได้ขอเขาใช้สักบาท แต่ต้องมารายงานตัวเลขทุกสตางค์เหมือนหนูเป็นพนักงานบัญชีที่กำลังจะโดนสอบสวนน่ะค่ะ
แล้วเรื่องความระแวงนี่ที่หนึ่งเลยค่ะพี่ วันไหนหนูไปทำงานหรือไปหาเพื่อน เขาจะโทรเช็กอินทุกครึ่งชั่วโมง วิดีโอคอลมาขอดูสภาพแวดล้อมว่าอยู่กับใคร ถ้าหนูรับช้าหรือตอบไลน์ช้าไปนิดเดียว บ้านแตกทันทีค่ะ หาว่าหนูแอบมีกิ๊กบ้างล่ะ ไม่รักเขาบ้างล่ะ พอหนูเริ่มโมโหจะอธิบาย เขาก็เล่นบทใบ้กินใส่หนูเฉยเลยพี่ เงียบกริบ ไม่หือไม่อือ ทำเหมือนหนูเป็นธาตุอากาศ ยิ่งหนูร้อนรน เขายิ่งทำเมิน มันเจ็บปวดมากนะพี่ที่ต้องอยู่กับความเงียบแบบนี้ แล้วพอดราม่าหนักเข้า แทนที่จะคุยกันให้จบ เขาดันโทรไปฟ้องแม่เขาเฉยเลยพี่! ให้แม่เขาโทรมาสั่งสอนหนูว่าต้องเป็นแม่บ้านแม่เรือน ต้องเชื่อฟังผัว คือหนูงงมาก โตจนป่านนี้แล้วทะเลาะกันยังต้องลากผู้ใหญ่มาเอี่ยวอีกเหรอ?
ตอนนี้หนูรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นหุ่นยนต์เลยค่ะพี่ จะทำอะไร จะซื้ออะไร จะไปไหน ต้องรอคำสั่งอนุมัติจากเขาก่อนตลอด ความเป็นตัวของตัวเองหนูหายไปหมดแล้ว หนูเหนื่อยมากค่ะพี่ หนูรักเขานะ แต่หนูไม่รู้ว่าจะทนสภาพประสาทแดกแบบนี้ไปได้อีกนานแค่ไหน พี่ว่าหนูควรจะทำยังไงต่อไปดีคะ?"
คำตอบ
เรียน น้องสาวผู้กำลังตกอยู่ใน "กรงขังแห่งรัก" ที่เคารพ,
อ่านจบแล้ว พี่ขอบอกเลยว่า... "หนีไปปปปปป!" (ลากเสียงยาวไปถึงดาวอังคาร)
น้องหนูครับ ฟังพี่นะ อาการที่น้องเล่ามาทั้งหมดเนี่ย มันไม่ใช่ "ความรัก" แล้วครับ แต่มันคือ "การจองจำ" ชัดๆ! แฟนของน้องเนี่ย เขาไม่ได้กำลังสวมบทบาท "คู่ชีวิต" ที่แสนดี แต่เขากำลังสวมวิญญาณ "ผู้คุมเรือนจำความมั่นคงสูง" ผสมกับ "สรรพากรขาโหด" อยู่ต่างหาก!
ลองตั้งสติดูดีๆ นะครับ:
เรื่องเงิน: คนรักกันเขาช่วยกันดูแลงบประมาณครับ ไม่ใช่มานั่งจับผิดค่าน้ำปลาบาทสองบาท นี่มันแสดงถึงความ "ตระหนี่" และ "ไม่ให้เกียรติ" กันอย่างรุนแรง
เรื่องเช็กอิน: การโทรจิกทุกครึ่งชั่วโมง มันไม่ใช่ความห่วงใยครับ มันคือความ "โรคจิต" และความ "ไม่ไว้วางใจ" ขั้นวิกฤต
เรื่องฟ้องแม่: อันนี้พีคสุด! ผู้ชายที่ทะเลาะกับแฟนแล้ววิ่งไปฟ้องแม่ คือ "ลูกแหง่" ที่ยังไม่หย่านมครับ เขาไม่มีวุฒิภาวะพอที่จะเป็นผู้นำครอบครัวใครได้หรอก
คำแนะนำจากใจพี่:
น้องถามว่าควรทำยังไง? พี่ตอบแบบฟันธงเลยว่า "เลิกเถอะครับ" ถ้าไม่อยากประสาทกินตายไปซะก่อน
ความสัมพันธ์แบบนี้เรียกว่า Toxic Relationship ขนานแท้และดั้งเดิม อยู่ไปก็มีแต่จะกัดกินความมั่นใจและความสุขของน้องจนไม่เหลือซาก น้องมีค่ามากกว่าที่จะมานั่งเป็นจำเลยให้ใครไต่สวนทุกวันครับ
แต่ถ้าใจยังไม่แข็งพอจะเลิกทันที พี่แนะนำให้ลองทำ "การปฏิวัติเงียบ" ดูสักตั้ง:
เลิกรายงานตัว! บอกไปเลยว่า "ทำงานอยู่ ไม่ว่าง"
เลิกให้ดูใบเสร็จ! บอกว่า "เงินฉัน ฉันบริหารเอง"
ถ้าเขาเงียบใส่ เราก็ไปช้อปปิ้งสวยๆ อย่าไปง้อ!
ทำให้เขารู้ว่า "ฉันคือนางพญา ไม่ใช่ทาสในเรือนเบี้ย" ถ้าเขารับไม่ได้ เดี๋ยวเขาก็จะดิ้นพล่านแล้วเผยธาตุแท้ออกมาเอง ถึงตอนนั้นน้องจะเดินออกมาได้แบบสวยๆ เชิดๆ โดยไม่ต้องรู้สึกผิดเลยครับ
จำไว้ครับน้องสาว... "มีแฟนแล้วมันทุกข์ สู้อยู่โสดแล้วสุข จิบชานมไข่มุกดูซีรีส์ดีกว่าเยอะ!"
เป็นกำลังใจให้หลุดพ้นจากคุกโมเดลนี้ไวๆ นะครับ!"พี่แอดมินคะ หนูมีเรื่องจะเล่า คือหนูอึดอัดจนอกจะแตกตายอยู่แล้วค่ะ แฟนหนูนะพี่ แรกๆ คบกันเขาก็ดูเป็นผู้ใหญ่ดีหรอก ใส่ใจดูแลดีมาก แต่พอนานวันเข้า หนูเริ่มรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังเข้าคุกมากกว่ามีแฟนค่ะพี่ คือเขาเป็นคนที่เป๊ะเรื่องเงินเวอร์วังอลังการมาก ไม่ใช่แค่ประหยัดนะคะพี่ แต่มันคือการจับผิด! อย่างวันก่อนหนูแวะเซเว่นซื้อน้ำปลาเข้าห้องกับขนมนิดหน่อย เขาก็ขอดูใบเสร็จ แล้วถามซักไซ้ไล่เลียงว่าทำไมซื้อยี่ห้อนี้ ทำไมไม่รอป้ายเหลือง เงินทอนหายไปไหนบาทนึง คือหนูทำงานหาเงินเองนะพี่ ไม่ได้ขอเขาใช้สักบาท แต่ต้องมารายงานตัวเลขทุกสตางค์เหมือนหนูเป็นพนักงานบัญชีที่กำลังจะโดนสอบสวนน่ะค่ะ แล้วเรื่องความระแวงนี่ที่หนึ่งเลยค่ะพี่ วันไหนหนูไปทำงานหรือไปหาเพื่อน เขาจะโทรเช็กอินทุกครึ่งชั่วโมง วิดีโอคอลมาขอดูสภาพแวดล้อมว่าอยู่กับใคร ถ้าหนูรับช้าหรือตอบไลน์ช้าไปนิดเดียว บ้านแตกทันทีค่ะ หาว่าหนูแอบมีกิ๊กบ้างล่ะ ไม่รักเขาบ้างล่ะ พอหนูเริ่มโมโหจะอธิบาย เขาก็เล่นบทใบ้กินใส่หนูเฉยเลยพี่ เงียบกริบ ไม่หือไม่อือ ทำเหมือนหนูเป็นธาตุอากาศ ยิ่งหนูร้อนรน เขายิ่งทำเมิน มันเจ็บปวดมากนะพี่ที่ต้องอยู่กับความเงียบแบบนี้ แล้วพอดราม่าหนักเข้า แทนที่จะคุยกันให้จบ เขาดันโทรไปฟ้องแม่เขาเฉยเลยพี่! ให้แม่เขาโทรมาสั่งสอนหนูว่าต้องเป็นแม่บ้านแม่เรือน ต้องเชื่อฟังผัว คือหนูงงมาก โตจนป่านนี้แล้วทะเลาะกันยังต้องลากผู้ใหญ่มาเอี่ยวอีกเหรอ? ตอนนี้หนูรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นหุ่นยนต์เลยค่ะพี่ จะทำอะไร จะซื้ออะไร จะไปไหน ต้องรอคำสั่งอนุมัติจากเขาก่อนตลอด ความเป็นตัวของตัวเองหนูหายไปหมดแล้ว หนูเหนื่อยมากค่ะพี่ หนูรักเขานะ แต่หนูไม่รู้ว่าจะทนสภาพประสาทแดกแบบนี้ไปได้อีกนานแค่ไหน พี่ว่าหนูควรจะทำยังไงต่อไปดีคะ?" คำตอบ เรียน น้องสาวผู้กำลังตกอยู่ใน "กรงขังแห่งรัก" ที่เคารพ, อ่านจบแล้ว พี่ขอบอกเลยว่า... "หนีไปปปปปป!" (ลากเสียงยาวไปถึงดาวอังคาร) น้องหนูครับ ฟังพี่นะ อาการที่น้องเล่ามาทั้งหมดเนี่ย มันไม่ใช่ "ความรัก" แล้วครับ แต่มันคือ "การจองจำ" ชัดๆ! แฟนของน้องเนี่ย เขาไม่ได้กำลังสวมบทบาท "คู่ชีวิต" ที่แสนดี แต่เขากำลังสวมวิญญาณ "ผู้คุมเรือนจำความมั่นคงสูง" ผสมกับ "สรรพากรขาโหด" อยู่ต่างหาก! ลองตั้งสติดูดีๆ นะครับ: เรื่องเงิน: คนรักกันเขาช่วยกันดูแลงบประมาณครับ ไม่ใช่มานั่งจับผิดค่าน้ำปลาบาทสองบาท นี่มันแสดงถึงความ "ตระหนี่" และ "ไม่ให้เกียรติ" กันอย่างรุนแรง เรื่องเช็กอิน: การโทรจิกทุกครึ่งชั่วโมง มันไม่ใช่ความห่วงใยครับ มันคือความ "โรคจิต" และความ "ไม่ไว้วางใจ" ขั้นวิกฤต เรื่องฟ้องแม่: อันนี้พีคสุด! ผู้ชายที่ทะเลาะกับแฟนแล้ววิ่งไปฟ้องแม่ คือ "ลูกแหง่" ที่ยังไม่หย่านมครับ เขาไม่มีวุฒิภาวะพอที่จะเป็นผู้นำครอบครัวใครได้หรอก คำแนะนำจากใจพี่: น้องถามว่าควรทำยังไง? พี่ตอบแบบฟันธงเลยว่า "เลิกเถอะครับ" ถ้าไม่อยากประสาทกินตายไปซะก่อน ความสัมพันธ์แบบนี้เรียกว่า Toxic Relationship ขนานแท้และดั้งเดิม อยู่ไปก็มีแต่จะกัดกินความมั่นใจและความสุขของน้องจนไม่เหลือซาก น้องมีค่ามากกว่าที่จะมานั่งเป็นจำเลยให้ใครไต่สวนทุกวันครับ แต่ถ้าใจยังไม่แข็งพอจะเลิกทันที พี่แนะนำให้ลองทำ "การปฏิวัติเงียบ" ดูสักตั้ง: เลิกรายงานตัว! บอกไปเลยว่า "ทำงานอยู่ ไม่ว่าง" เลิกให้ดูใบเสร็จ! บอกว่า "เงินฉัน ฉันบริหารเอง" ถ้าเขาเงียบใส่ เราก็ไปช้อปปิ้งสวยๆ อย่าไปง้อ! ทำให้เขารู้ว่า "ฉันคือนางพญา ไม่ใช่ทาสในเรือนเบี้ย" ถ้าเขารับไม่ได้ เดี๋ยวเขาก็จะดิ้นพล่านแล้วเผยธาตุแท้ออกมาเอง ถึงตอนนั้นน้องจะเดินออกมาได้แบบสวยๆ เชิดๆ โดยไม่ต้องรู้สึกผิดเลยครับ จำไว้ครับน้องสาว... "มีแฟนแล้วมันทุกข์ สู้อยู่โสดแล้วสุข จิบชานมไข่มุกดูซีรีส์ดีกว่าเยอะ!" เป็นกำลังใจให้หลุดพ้นจากคุกโมเดลนี้ไวๆ นะครับ!0 Comments 0 Shares 149 Views
More Stories
© 2026 ThaiFriendship | ชุมชนคนรักจริง แชร์ประสบการณ์รักเข้มข้น & ดูดวงความรักแม่นๆ
English
English
Arabic
French
Spanish
Portuguese
Deutsch
Turkish
Dutch
Italiano
Russian
Romaian
Portuguese (Brazil)
Greek